Jarenlang zei ik voor de grap:
“Ik zou wel boeken kunnen schrijven over mijn leven.”
Maar die grap was eigenlijk een schild.
Niet omdat ik er nooit over praatte — integendeel.
De mensen om me heen weten best veel.
Ik ben geen gesloten boek.
Maar er is een verschil
tussen iets vertellen…
en het echt onder ogen zien.
Tussen een verhaal delen aan de keukentafel
en het opschrijven, zwart op wit,
zonder eromheen te draaien.
Die boeken in mijn hoofd?
Die lagen er al die tijd wel.
Netjes opgeborgen.
Af en toe even open…
maar nooit lang genoeg om echt te blijven.
Ik sloeg ze weer dicht
voordat ik moest voelen wat er écht stond.
Totdat de diagnose borstkanker kwam.
Die had duidelijk geen interesse
in mijn manier van omgaan met dingen.
Ineens voelde ik de noodzaak
om die boeken open te trekken.
Niet voor de buitenwereld.
Niet voor een mooi verhaal.
Maar voor mezelf.
Om eindelijk woorden te geven
aan alles wat ik jarenlang ergens probeerde te parkeren
zonder er echt stil bij te staan.
Mijn leven is niet bepaald over rozen gegaan.
En nee — dat ligt niet alleen aan de kanker.
Die is gewoon de laatste ongenode gast
aan een tafel die eigenlijk al vol zat.
Daar gingen jaren aan vooraf.
Een jeugd waarin ik al vroeg mijn eigen weg moest vinden.
Een relatie die me langzaam leeg trok
in plaats van aanvulde.
Rechtszaken die energie vraten
alsof het hun fulltime baan was.
En het constante gevecht
om rust te creëren voor mijn kinderen.
Soms voelt het
alsof ik mijn hele leven al
een beetje buiten adem ben.
En dan zijn er mensen
die het woord “karma” in de mond durven nemen.
Dat mogen ze denken.
Maar ze hebben duidelijk
nooit mijn route gelopen.
Diezelfde route
heeft me wel gevormd tot wie ik nu ben.
Een vrouw die nog steeds kan genieten.
Van kleine dingen.
Van momenten met Eric.
Van puberstreken
waar je soms gek van wordt —
maar stiekem ook om moet lachen.
Van de onvoorwaardelijke liefde van dieren,
die gelukkig geen mening hebben
over je levenskeuzes.
Ik merk dat schrijven me helpt.
Om alles een plek te geven.
Om hoofdstukken af te sluiten —
of in ieder geval een bladzijde om te slaan.
Maar er zijn nogal wat hoofdstukken.
Dus ik ben benieuwd naar jou.
Waar zal ik beginnen?
Grenzen binnen familie?
Een samengesteld gezin?
Of hoe je mentaal overeind blijft
terwijl de wereld gewoon doorgaat
alsof er niks aan de hand is?
Ik schrijf dit voor mezelf.
Maar ik deel het
voor iedereen die zich hier ergens in herkent.
Voor iedereen
die soms het gevoel heeft
dat het leven meer een gevecht is
dan een wandeling.
Want hoe zwaar het ook is —
en geloof me, dat is het en wordt het —
ik blijf zoeken naar lichtpuntjes.
Al is het soms met een zaklamp.
Omdat ik weiger
om alleen de schaduw te zien.
Sommige verhalen laat je jarenlang dicht.
Niet omdat ze er niet zijn…
maar omdat je nog niet klaar bent om ze te voelen.
En als je ze eindelijk opent,
komt er ruimte.
Rust, soms.
Maar niet alles verdwijnt.
Want juist daarna
kun je ineens voelen
hoe kwetsbaar het is
wat je hebt.