De boeken in mijn hoofd (die ik eindelijk durf te openen)
Jarenlang riep ik voor de grap: “Ik zou wel boeken kunnen schrijven over mijn leven.”
Maar die grap was eigenlijk een schild.
Niet omdat ik er nooit over praatte — integendeel.
De mensen om me heen weten best veel. Ik ben geen gesloten boek.
Maar er is een verschil tussen iets vertellen…
en het echt onder ogen zien.
Tussen een verhaal delen aan de keukentafel
en het opschrijven, zwart op wit, zonder eromheen te draaien.
Die boeken in mijn hoofd?
Die lagen er al die tijd wel.
Netjes opgeborgen. Af en toe even open, maar nooit lang genoeg om echt te blijven hangen.
Ik sloeg ze weer dicht voordat ik moest voelen wat er écht stond.
Totdat de diagnose borstkanker kwam.
Die had duidelijk geen interesse in mijn manier van omgaan met dingen.
Ineens voelde ik de noodzaak om die boeken open te trekken. Niet voor de views. Niet voor een mooi verhaal naar buiten toe. Maar voor mezelf.
Om eindelijk woorden te geven aan alles wat ik jarenlang een plek probeerde te geven, zonder er echt stil bij te staan.
Mijn leven is niet bepaald over rozen gegaan.
En nee, dat ligt niet alleen aan de kanker — die is gewoon de laatste ongenode gast aan een tafel die eigenlijk al vol zat.
Daar gingen jaren aan vooraf.
Een jeugd waarin ik al vroeg mijn eigen weg moest vinden.
Een relatie die me langzaam leegtrok in plaats van aanvulde.
Rechtszaken die energie vraten alsof het hun fulltime baan is.
En het constante gevecht om rust te creëren voor mijn kinderen. En ga zo nog maar even door.
Soms voelt het alsof ik mijn hele leven al een beetje buiten adem ben.
En dan zijn er mensen die het woord “karma” in de mond durven nemen.
Die mogen dat best denken.
Maar ze hebben duidelijk nooit mijn route gelopen.
Diezelfde route heeft me wel gevormd tot wie ik nu ben.
Een vrouw die toch nog steeds intens kan genieten van kleine dingen. Haar hart op de goede plek heeft en ondanks alles wat zij heeft moeten dragen nog steeds positief in het leven staat.
Genieten van momenten met Eric.
Van puberstreken waar je eigenlijk gek van wordt, maar stiekem ook om moet lachen.
Van de onvoorwaardelijke liefde van dieren, die gelukkig geen mening hebben over je levenskeuzes.
Ik merk dat schrijven me helpt.
Om alles een plek te geven.
Om hoofdstukken af te sluiten — of in ieder geval een bladzijde om te slaan.
Maar er zijn nogal wat hoofdstukken.
Dus ik ben benieuwd naar jullie.
Waar zal ik beginnen?
Is er iets waar je meer over wilt lezen?
Grenzen bewaken binnen familie?
Het bouwen van een samengesteld gezin?
Of hoe je mentaal overeind blijft terwijl de wereld om je heen gewoon doorgaat alsof er niks aan de hand is?
Ik schrijf dit voor mezelf.
Maar ik deel het voor iedereen die zich hier ergens in herkent.
Voor iedereen die soms het gevoel heeft dat het leven meer een gevecht is dan een wandeling.
Want hoe zwaar het ook is of wordt — en geloof me, dat is het en wordt het —
ik blijf zoeken naar lichtpuntjes.
Al is het soms met een zaklamp.
Simpelweg omdat ik weiger om alleen de schaduw te zien.