Spiritualiteit stroomt door mijn bloed. Als een erfenis, van generatie op generatie.
Mijn oma was zo iemand die dingen zag en hoorde. Ik hoor mijn opa nog roepen: “Doe eens normaal, Marie!”
Maar ik wist beter.
Als kind zag ik schimmen en voelde ik feilloos stemmingen aan.
Het was alsof mijn innerlijke kompas zo sterk stond afgesteld, dat anderen er niet zomaar op konden ‘intunen’.
Blijkbaar moest ik mijn weg echt zelf vinden.
De Orbs en de Stille Gids
In mijn verleden, tijdens periodes van strijd en ellende, lieten de tekens zich duidelijk zien.
Op foto’s verschenen er ‘orbs’ in alle kleuren van de regenboog.
Tegenwoordig zie ik die lichtbolletjes niet meer.
En eerlijk? Die gidsen voel ik ook niet meer zoals toen.
Maar ergens weet ik: ze waren er.
Zoals dat kleine meisje dat een Reiki Master ooit bij me zag.
Een stille, trouwe aanwezigheid… die al die jaren over mijn zachtheid waakte.
De Jarenlange Stilte
Mijn moeder beloofde me dat ze altijd bij me zou blijven.
Dat ze bij me zou komen spoken zelfs.
Maar na haar overlijden (06-09-2021) werd het pijnlijk stil.
Ik heb jaren naar haar gezocht. Naar tekens. Naar iets. Maar het bleef leeg.
Toen ik vorig jaar de diagnose borstkanker kreeg, werd die stilte nog zwaarder.
Ik heb gehuild als een klein kind. Gehoopt dat ik haar zou voelen.
Maar er kwam niets.
Die jarenlange frustratie zorgde ervoor dat ik het spirituele losliet.
Even helemaal klaar ermee.
De antwoorden hoefden voor mij niet meer van buitenaf te komen.
Waar mijn hoofd stil wordt
Mijn rust en balans vind ik tegenwoordig in wat er écht toe doet.
In mijn leven met Eric. In mijn kinderen & in de vrolijkheid van mijn honden. En ja… ook gewoon in de wereld om me heen.
Ik laad op door te reizen naar plekken waar de stilte nog echt stil is.
Waar de natuur zo overweldigend is dat mijn hoofd vanzelf zachter wordt. Daar zakt de spanning van de afgelopen jaren van me af.
Of ik nu een edelsteen vasthoud, of ergens aan de andere kant van de wereld sta — het helpt me verwerken. Het helpt me helen.
Mijn fundament ligt hier. In het nu.
Ik heb mijn eigen ankers gevonden.
En die geven me de kracht om mijn weg te blijven bewandelen —
in liefde en in balans.
Rust in de storm
Het traject na borstkanker is geen rechte lijn.
Het is een emotionele achtbaan.
Soms voelt het alsof de storm in mijn hoofd maar door blijft razen.
Op die momenten is rust geen luxe. Het is noodzaak.
Voor mij betekent dat: de regie terugpakken.
Luisteren naar wat mijn lichaam en hoofd écht nodig hebben.
Het is vallen en opstaan. En vooral: blijven luisteren.
Eén van mijn belangrijkste ankers? Mijn honden.
Hun onvoorwaardelijke liefde…
en het simpele feit dat ze naar buiten moeten…
dwingt me om even stil te staan.
Adem te halen.
Mijn trouwe steun en toeverlaat
Pablo en Marley zijn onmisbaar in mijn proces. Waar de storm in mijn hoofd soms raast, brengen zij de stilte terug.
Of het nu een stevige wandeling is of simpelweg hun aanwezigheid terwijl ik rust; ze herinneren me eraan om in het 'nu' te leven.
Ze oordelen niet, ze zijn er gewoon. En dat is vaak precies wat ik nodig heb om mijn eigen balans weer te vinden.
Mijn anker: adem
Gelukkig stond ik niet helemaal met lege handen toen de diagnose kwam.
Door eerdere ervaringen kwam ik al jong in aanraking met ademhalingstechnieken. En blijkbaar… had ik dat niet voor niets geleerd.
Toen mijn wereld stilviel, merkte ik hoe waardevol die basis was.
Ademhaling hielp me overeind te blijven, juist toen alles wankelde.
Door steeds weer terug te keren naar mijn adem, kon ik de regie een beetje vasthouden — zelfs op de zwaarste momenten.
Als de angst toeslaat, leg ik mijn handen op mijn buik en ga ik terug naar een rustige ademhaling.
Simpel.
Maar zó krachtig.
Naast ademhaling gebruik ik ook visualisaties en mindfullnes. Niet om te ontsnappen aan de realiteit,
maar om erin te blijven staan… zonder kopje onder te gaan.
Waar mijn lichaam zakt
Een techniek die mij enorm helpt, is het luisteren naar klankschalen.
Het is geen ‘zweverig dingetje’. Het is voor mij een diepe, fysieke vorm van rust.
De trillingen doen iets in mijn lichaam. Ze helpen mijn energie weer stromen.
Mijn hoofd wordt stiller.
Mijn lichaam zakt.
Een staat van rust die ik met praten alleen nooit bereik.
De ervaring in India
Tijdens mijn reis door India heb ik dit op een heel ander niveau ervaren.
Daar voelde ik wat klankschalen écht kunnen doen.
Hoe diep ze gaan.
Het bracht een stilte in mij die ik niet kende.
En die draag ik nog steeds met me mee — gewoon hier, in Nederland.
Met mijn handen uit mijn hoofd
Ontspanning is voor mij niet alleen stilzitten.
Soms heb ik juist iets anders nodig. Iets doen. Iets maken. Creativiteit helpt me mijn hoofd uit.
Vooral naaldvilten geeft me rust. Met mijn handen iets zachts maken… dat helpt.
Net als tekenen. Of lezen.
En deze website?
Die is misschien wel net zo belangrijk geworden.
Het helpt me mijn verhaal een plek te geven. Mijn hoofd te ordenen.
En eerlijk… ook iets moois op te bouwen uit alles wat geweest is.
Focus en symboliek
Mijn huis is mijn plek om op te laden.
Meer dan alleen een dak boven mijn hoofd.
Ik kies bewust voor dingen die voor mij iets betekenen.
Die staan voor kracht. Stabiliteit. Doorzettingsvermogen.
Ganesha is daar een voorbeeld van.
Niet omdat het ‘spiritueel leuk staat’, maar omdat het symbool staat voor doorgaan. Voor obstakels overwinnen.
Net als edelstenen.
Wat ik daar mooi aan vind?
Ze ontstaan onder druk. Over tijd.
Precies zoals wij.
We krijgen allemaal onze shit op ons bord.
Maar het vormt ons wel tot wie we zijn.
In een wereld die altijd maar doorgaat,
zijn dit mijn ankerpunten.
Hier rust mijn hoofd.
En kom ik weer terug bij mezelf.
Hier hoef ik niets
Naast ademhaling en stilte heb ik ook plekken gevonden die me daar letterlijk in meenemen.
Zoals Thermen Berendonck.
Daar doen ze niet alleen “even sauna”, maar echt rituelen.
Opgietingen met geuren en muziek, soms rustig, soms intens — alsof je lijf even opnieuw wordt opgestart.
En die klankschalen… Die gaan daar nog een laag dieper.
Tijdens klankschalenmeditaties en rituelen lig je daar gewoon… en gebeurt er iets.
Geen moeten. Geen praten.
Alleen trillingen die door je lijf heen werken en je hoofd langzaam stiller maken.
Eerlijk?
Dat zijn van die momenten waarop ik denk:
oh ja… zo voelt rust dus. 🤎
Sauna Berendonck in Wijchen is een plek waar rust, natuur en wellness samenkomen. Een ervaring van diepe ontspanning, stilte en herstel — precies zoals rust bedoeld is.
En dan is er nog hij.
Mijn grootste rustpunt.
Mijn thuis.
We hoeven elkaar nooit iets uit te leggen.
We voelen.
We wisten.
We kozen.
Hij was mijn anker toen en nu.
Altijd. 🤎