Geen rechte lijn. Wel mijn verhaal.
Over vallen, opstaan en af en toe gewoon even flink janken.
Hoi, ik ben Tamara.
Getrouwd met de liefde van mijn leven. Mijn jeugdliefde, die na al die jaren weer terugkwam in mijn leven — en waarvan uiteindelijk bleek: dit is ‘m. De enige.
Ik heb niet zoveel met de meeste mannen, dat geef ik eerlijk toe. Dat heeft zo z’n redenen. Maar Eric… die is anders. Altijd geweest. En dat zal ook altijd zo blijven.
Ik ben moeder van twee zonen. Ze maken me regelmatig compleet gek — maar ik hou zielsveel van ze. Altijd.
En dan mijn dieren…
Die staan eerlijk gezegd soms nog nét een treetje hoger dan de meeste mensen.
Ze zijn mijn rust. Voelen haarfijn aan hoe het met me gaat.
Elke knuffel voelt als een soort reset.
Mijn zielsverwanten. Mijn dagelijkse stukje rust in alle chaos.
Ik word altijd blij van ze — en zonder hen? Dat kan ik me eigenlijk niet voorstellen.
Ik hou van de kleine grote dingen:
zonsopkomsten, zonsondergangen, de zee, de natuur.
Van goed eten — en nog meer van het zelf maken. (En ja, dat kan ik ook. Wordt hier in huis gelukkig beaamd.)
Ik ben de fotograaf hier thuis. Ik leg graag mooie en bijzondere momenten vast — gewoon omdat ik ze niet wil vergeten.
Ik hou van diepgaande gesprekken. Van filosoferen. Van dingen uitpluizen tot het voor mijn gevoel klopt.
En ik ben een regelaar.
Ik organiseer, plan en fix. Altijd al gedaan.
Daar ga ik gewoon goed op.
Ik ben iemand die veel geeft. Lief, zorgzaam en loyaal — zeggen ze.
Maar ik kan ook echt bitchy zijn. Dat is de andere kant.
Als iets niet klopt, of ik voel dat iemand me in de maling neemt,
dan komt mijn sterrenbeeld — de schorpioen — flink naar boven, zal ik maar zeggen.
En geloof me… die kant is net zo echt.
Ik ben geen middenweg.
Ik ben rustig… of juist aanwezig.
Introvert… of ineens extravert.
Sarcastisch, met foute grappen en een flinke dosis zelfspot.
Ik voel veel. Soms te veel.
Ik denk veel. Ook vaak te veel.
En ik zeg meestal wat ik denk.
Een filter? Die heb ik niet altijd.
Altijd eerlijk? Ja.
Soms een beetje te.
En zit ik fout?
Dan kan ik dat ook gewoon toegeven.
Mijn leven is geen rechte lijn geweest. Eerder een achtbaan zonder veiligheidsbeugel.
Laten we zeggen: ik heb mijn portie wel gehad.
De diagnose borstkanker was zo’n moment waarop alles stil stond.
Gewoon… stil.
Waarom ik schrijf
Schrijven werd mijn manier om niet kopje onder te gaan.
Om de chaos in mijn hoofd te ordenen.
Om alles wat er gebeurd is een plek te geven.
Maar deze plek gaat over meer dan alleen ziekte.
Het gaat over het echte leven.
Over de hobbels uit mijn verleden.
Over verlies — van dierbaren, waaronder mijn moeder.
Over vriendschappen die anders lopen dan je dacht.
Over gekwetst worden. Over groeien.
Over jezelf tegenkomen — en jezelf opnieuw uitvinden.
En ja…
met humor.
Met zelfspot.
Met een randje.
En soms gewoon met een traan.
Want als je dan toch door de shit moet…
kun je er maar beter af en toe om lachen.
Nadat je eerst even flink hebt gejankt.
Want als ik het niet opschrijf… blijf ik erin hangen.
Van de eerste chemo tot “ik red me wel” Niet altijd sterk, maar wel altijd door.
Mijn traject: een lach en een traan
Na de diagnose volgde een rollercoaster van operaties, chemokuren en bestralingen.
Het liet me alle hoeken van de kamer zien.
Maar het heeft me ook iets gebracht.
Kracht.
Inzicht.
En grenzen.
Ik ben een harde werker.
Ik klaag niet snel.
“Pijntje hier, pijntje daar” — daar deed ik nooit zoveel mee.
Tot dit.
Dit traject leerde me dat mijn grenzen er niet voor niets zijn.
En dat ik ze serieus mag nemen.
Mijn boodschap en missie
Ik geloof dat je, ook als het leven je keihard raakt, altijd weer een stukje regie kunt terugpakken.
Niet door te doen alsof het makkelijk is.
Maar door eerlijk te zijn. Naar jezelf en naar de wereld.
Dat is wat je hier krijgt.
Geen perfecte verhalen.
Geen filters.Maar echte shit.
Echte emoties.
En af en toe een lach op precies het moment dat je het niet verwacht.
Omdat dat ook het leven is.
Beetje rauw? Ja. Wen er maar aan.
Liefs,
Tamara 🤍