Geen rechte lijn. Wel mijn verhaal.

Over vallen, opstaan en af en toe gewoon even flink janken.

Hoi, ik ben Tamara.

Een Rotterdamse met een grote mond, een zacht hart en een zwak voor dieren, reizen en mensen die zichzelf durven zijn.

Ik ben getrouwd met de liefde van mijn leven. Mijn jeugdliefde, die na al die jaren weer terugkwam in mijn leven en waarvan uiteindelijk bleek: dit is ’m. De enige.

Nee, ons leven is geen sprookje geweest. Juist samen hebben we verdriet gekend, stress, mantelzorg, rechtszaken, onzekerheid en uiteindelijk ook mijn borstkanker. Maar misschien is dát wel waarom ik zo zeker weet dat hij mijn grote liefde is. Niet omdat alles altijd makkelijk was, maar omdat we iedere storm samen zijn doorgekomen.

Samen vormen Eric en ik een samengesteld gezin met vier kinderen. Mijn twee zonen wonen bij ons thuis. Eric heeft een zoon, die begeleid woont, en een dochter. Zoals in veel samengestelde gezinnen is niet ieder hoofdstuk even makkelijk geweest. Toch voelen we ons vooral een gezin. We spreken dan ook altijd over onze kinderen. Niet omdat alles altijd vanzelf is gegaan, maar omdat liefde, respect en er voor elkaar zijn voor ons belangrijker zijn dan hoe een gezin op papier is samengesteld.

En dan zijn er natuurlijk onze dieren.

Eerlijk gezegd staan die soms nét een treetje hoger dan de gemiddelde mens. Ze zijn mijn rust, mijn dagelijkse reset en voelen haarfijn aan hoe het met me gaat. Zonder hen zou mijn wereld er heel anders uitzien.

Ik geniet van de kleine grote dingen. Een zonsopkomst, de zee, een spontane reis, een heerlijke maaltijd of een wandeling met de honden. Ik fotografeer graag, schrijf, bouw websites, kook en word oprecht gelukkig van iets moois creëren waar een ander blij van wordt.

Ik ben ook een regelaar. Niet omdat ik alles onder controle wil hebben, maar omdat ik heb geleerd dat het leven al chaotisch genoeg kan zijn. Als ik rust kan creëren voor de mensen om mij heen, word ik daar zelf ook gelukkig van.

Ik hou van diepgaande gesprekken en van uitpluizen waarom mensen doen wat ze doen. Maar misschien nog wel vaker vraag ik me af waarom ík doe wat ik doe. De afgelopen jaren heb ik ontdekt dat je nooit bent uitgeleerd over jezelf.

Ik voel veel. Soms misschien zelfs iets te veel. Mijn antennes staan bijna altijd aan en ik zie vaak wat er achter een glimlach schuilgaat. Dat is soms vermoeiend, maar ik zou het ook niet kwijt willen.

Ik zeg meestal wat ik denk. Een filter? Die heb ik niet altijd. En ja, ik kan ook behoorlijk pittig zijn. Noem het Rotterdam, noem het Schorpioen of noem het gewoon Tamara. Maar als ik voel dat iets niet eerlijk is, zul je dat waarschijnlijk ook merken.

Gelukkig kan ik minstens zo hard om mezelf lachen. Zelfspot heeft me al vaker gered dan ik kan tellen.

Mijn leven is geen rechte lijn geweest. Sommige hoofdstukken had ik met liefde overgeslagen. Toch ben ik, ondanks alles, nooit gestopt met geloven in liefde, verbinding en de kracht om steeds weer op te staan.

Misschien is dat wel waar ik het meest trots op ben. Niet op wat ik allemaal heb meegemaakt, maar op de vrouw die ik daardoor ben geworden. Iemand die nog steeds nieuwsgierig is, blijft dromen en gelooft dat je, hoe moeilijk het leven soms ook is, altijd weer iets moois kunt maken van wat op je pad komt.

Ik hoop dat ik over vijf jaar terugkijk en kan zeggen:

“Dat hebben we toch maar mooi geflikt.”

Niet omdat alles perfect is geworden, maar omdat ik dicht bij mezelf ben gebleven.

Want uiteindelijk is dat misschien wel het grootste succes dat je kunt bereiken.

Er is nog veel meer over mij te vertellen.

Maar één vraag krijg ik misschien wel het vaakst.

Waarom ben ik eigenlijk begonnen met schrijven?

Dat verhaal begint niet bij een toetsenbord.

En eigenlijk ook niet bij borstkanker.

Het begint veel eerder.

Nieuwsgierig?

Dan nodig ik je uit om de volgende deur open te doen.