Ik ben bang om te verliezen wat ik het liefste heb
Na onze reis dacht ik dat de rust wel zou blijven.
En ergens is dat ook zo.
Maar er kwam iets mee naar huis.
Iets wat zich stilletjes tussen alles door wurmde.
Geen paniek.
Geen angst die me overneemt.
Meer een besef.
Dat wat we hebben…
niet vanzelfsprekend is.
We hebben het goed samen. Echt goed.
En ik hou zielsveel van mijn kinderen.
Maar laat ik eerlijk zijn —
ze maken me soms ook compleet gek.
Het is die fase.
Alles zelf weten. Alles zelf doen.
En vooral: niet luisteren.
Ik wil ze beschermen tegen de wereld.
Zij willen hem juist ontdekken.
Op hún manier.
En ergens daartussen… zitten wij.
Soms is het genieten.
Soms is het overleven.
Maar de liefde?
Die staat nergens ter discussie.
We genieten van het gewone.
Een kop koffie in de zon.
Een dag die nergens bijzonder in is —
maar precies klopt.
En toch…
Soms schuift er iets onder die rust.
Niet zwaar.
Geen deken.
Meer een tochtje dat ineens binnenkomt.
Een gedachte die blijft hangen:
Wat als ik dit ooit moet missen?
Het is geen constante angst.
Maar sinds het afgelopen jaar voelt het anders.
Alsof het leven me even wakker heeft geschud.
Dit…
wat we hebben…
is niet vanzelfsprekend.
Soms voel ik onrust, juist als alles goed is.
Alsof mijn hart zegt:
kijk goed
voel dit
dit is waardevol
Mijn zoon is sinds kort vrijgezel.
En hoe stoer hij zich ook houdt,
ik zie wat het met hem doet.
Hij zei:
“Ook al is het gezellig… het is anders.”
En hij heeft gelijk.
Je kunt omringd zijn door liefde.
Door mensen die er voor je zijn.
Maar dat is niet hetzelfde
als die ene persoon naast je
die je echt aanvult.
Die ene verbinding.
Die ene mens
met wie het leven… lichter voelt.
Dat besef kwam binnen.
Harder dan ik had verwacht.
En misschien is dat waarom het me nu zo raakt.
Waarom die angst soms opkomt.
Niet overdreven.
Niet allesoverheersend.
Maar wel echt.
Dat besef heeft me mijn moeder ook beter doen begrijpen.
Zij was al zo lang alleen.
Ik zie nu wat ik toen niet zag.
Dat je je doodalleen kunt voelen,
zelfs met mensen om je heen.
Dat stilte…
niet leeg is,
maar zwaar kan wegen.
Ik begrijp nu beter
hoe eenzaamheid iemand kan breken.
Niet omdat er geen liefde is.
Maar omdat die ene… ontbreekt.
Misschien is dat het wel.
Dat je pas écht voelt
wat iemand voor je betekent…
als je weet hoe het is
zonder.
Eric en ik…
we kennen elkaar al een leven lang.
We verloren elkaar.
Twintig jaar.
En vonden elkaar weer.
Sindsdien zijn we nooit meer uit elkaar geweest.
En misschien is dat het.
Dat je weet hoe het voelt
om iemand kwijt te zijn.
En dat je daarom nu voelt
hoe kwetsbaar het is
dat hij er wél is.
De angst om hem te verliezen…
is er soms.
Niet altijd.
Maar wel echt.
En nee — dat is niet leuk.
Maar misschien…
is het ook logisch.
Want dit is de prijs
van een liefde
die sterker is gebleken dan tijd.
Het antwoord zit niet in méér doen.
Het zit hier.
Nu.
Samen.
Na alles wat we hebben meegemaakt
is dit gewone leven
misschien wel het mooiste wat er is.
Misschien herken je het.
Dat stille besef
dat geluk ook kwetsbaar is.
Ik hoop dat je vandaag
even stilstaat
bij de mensen
die jouw wereld kleur geven.
Liefs,
Tamara 🤎