Bijna een jaar later.
Als ik mijn eerste blog teruglees, krijg ik een brok in mijn keel.
Ik voel het weer.
Die angst. Die chaos. Die paniek.
En ja… ik heb me kapot zorgen gemaakt.
Maar ergens zat er ook meteen iets anders:
ik ga dit fixen.
Die kutborstkanker had de verkeerde vrouw te pakken.
Tuurlijk was ik bang.
Bang om dood te gaan.
Bang dat alles zou lopen zoals bij mijn moeder.
Bang dat ik het niet aan zou kunnen.
En eerlijk?
Die angst is niet ineens weg.
Sterker nog… hoe dichter ik bij een controle kom, hoe meer hij terugkomt.
Dat stemmetje:
“wat als…”
Ik weet nog dat weekend.
Wachten. Praten. Huilen. En soms zelfs lachen, omdat dat de enige manier was om niet helemaal gek te worden.
We zeiden tegen elkaar:
dit gaan we samen doen.
En dat hebben we gedaan.
Als ik nu terugkijk, zie ik iets anders dan toen.
Ik dacht dat ik misschien zou breken.
Maar ik ben er keihard doorheen gegaan.
Niet mooi.
Niet rustig.
Maar wel vooruit.
Ik heb gevloekt.
Geschreeuwd.
Gehuild.
En me soms totaal verloren gevoeld.
Maar ik bleef wel opkrabbelen.
Elke keer weer.
Wat ik toen nog niet wist?
Dat ik anders uit dit traject zou komen.
Niet alleen omdat de behandelingen anders zijn dan vroeger.
Maar omdat ik anders ben.
Wat mij het meest heeft veranderd?
Dat ik mijn grenzen eindelijk ben gaan voelen.
En ook ben gaan stellen.
Mijn leven is nog steeds chaos af en toe.
Puber- en jongvolwassen zonen, werk, stress, onzekerheid… dat is niet ineens verdwenen.
Maar ik dender niet meer overal doorheen.
Ik neem rust.
Ik luister beter naar mijn lijf.
Ik zorg beter voor mezelf.
En misschien wel het belangrijkste:
ik ben meer van mezelf gaan houden.
En ja… ook mijn lichaam is veranderd.
Mijn borst is niet meer wat het was.
Een beetje een toverbal geworden.
De ene dag denk ik: ach ja.
De andere dag: wat kijk ik nou eigenlijk?
In het begin vond ik dat moeilijk.
Frustrerend. Confronterend.
Maar eerlijk?
Niet eens alleen door die borst.
Vooral toen mijn wenkbrauwen en wimpers verdwenen…
toen zag ik mezelf echt niet meer terug in de spiegel.
Mijn haar kon ik nog wel handelen.
Maar dat gezicht… dat was gewoon ik niet meer.
Alsof ik een stukje van mezelf kwijt was.
En toch is ook dat weer veranderd.
Langzaam komt alles terug.
Mijn haar groeit.
Mijn gezicht wordt weer van mij.
En ergens zie ik mezelf nu weer terug.
Misschien anders…
maar ook weer gewoon een mooie vrouw op leeftijd.
Misschien verandert die borst nog. Misschien ook niet.
En eerlijk?
Wat boeit het eigenlijk.
Zolang de pijn maar minder wordt.
Ik maak er grappen over.
Foute humor. Sarcasme. Domme opmerkingen.
Niet om iets weg te stoppen.
Maar omdat ik dat gewoon ben.
Ik meen het als ik lach.
Ook al ben ik soms nog verdrietig.
Over hoe het eruitziet.
Over hoe het was.
Maar over het algemeen?
Ben ik er nog.
En kan ik nog steeds lachen.
En mezelf zijn.
Misschien wel meer dan ooit.
En één ding is hetzelfde gebleven.
De angst.
Die zal misschien nooit helemaal verdwijnen.
En dat is het eerlijke verhaal.
Ik leef.
Ik krabbel op.
Ik ga vooruit.
Maar soms…
ben ik ook gewoon bang.
En dat mag er ook zijn.