Ik had eigenlijk al veel eerder weer willen schrijven. Na mijn verjaardag, 21 november. Maar ja… het leven. Druk. Moe. En ook al gaat het goed met me, soms hakt het er toch gewoon even in.
En eerlijk is eerlijk: mijn hoofd zit soms zó vol met onderwerpen waarover ik wil schrijven dat ik soms niet eens meer de rust voel om ergens aan te beginnen. Dan blijft alles rondtollen in mijn hoofd. En gebeurt er… niks.
Maar goed. We zijn er weer.
Na Paul Elstak was ik een paar dagen behoorlijk gesloopt. Het ging wel, maar een avondje je toverballen laten dansen alsof je geen chemo in je lijf hebt zitten, dat voel je toch. Spierpijn in de beentjes, lood in het lijf. Maar eerlijk: het was het méér dan waard. Wat een avond.
En toen was daar mijn verjaardag. 21 november. Een feestelijke start: De mevrouw met de naald. Chemo eraan, en jawel…ronde nummer 6. Halverwege dus. Op de helft. Dat klinkt goed. En dat ís het ook. Maar ik merk dat ik er echt klaar mee ben. Ik wil vooruit. Ik wil dat het einde niet alleen “in zicht” is, maar echt dichterbij komt. Tegelijk weet ik: ik heb al zóveel overwonnen. Dit fix ik ook. Punt.
Precies op het moment dat ze de chemo controleren, kijkt de lieve verpleegkundige naar de datum.
“Hé… het is de 21ste. U bent gewoon jarig!”
Ja, ik dacht nog: ik houd m’n mond. Maar nee hoor. Voor ik het wist hing er een slinger aan m’n paal en werd ik door iedereen gefeliciteerd. Superlief natuurlijk. Maar toch: je zit daar met je goede gedrag op de chemoafdeling op je verjaardag. Echt… een feestje.
De rest van de ochtend heb ik het rustig gehouden. Of nou ja, rustig… Mijn lieverd nam me mee uit lunchen bij onze favoriete brasserie in het dorp. Zonnetje, lekker eten, samen. Perfect. Daarna naar huis, met de kids nog een drankje en een taartje. En toen: even plat. Even rusten. Want ’s avonds gingen we met de jongens en schoondochter uit eten, en daar wilde ik geen halflege accu mee naartoe nemen.
Deze kuur is echt een loterij. De ene keer loop ik het ziekenhuis uit alsof iemand de stekker eruit trekt. De andere keer valt het mee — tot ik de volgende dag word ingehaald. Dus inmiddels houd ik me maar gewoon rustig. Eerste dag: niks forceren.
En verwend? Ja. Dat ook. Ik kreeg een prachtige Swarovski-ketting van de jongens, met het boze oog. Ziggy vindt het trouwens echt onzin dat het “boze oog” heet, want het is juist een beschermend oog. Maar goed, namen zijn ook maar namen. Het is gegeven uit het hart. En natuurlijk met de intentie om hun lieve mama te beschermen. En dat voel je. Hij is prachtig. Ook kreeg ik mooie bloemen en een super lieve kaart.
Van mijn lieverd kreeg ik een zonnebril. Nu hebben we bijna dezelfde: eentje voor de man, eentje voor de vrouw. En eindelijk eentje waar niemand in mijn ogen kan kijken terwijl ik lekker ongegeneerd de hele boel kan afgluren. Ideaal.
En als klap op de vuurpijl: een mini-bouncer. Zodat ik mijn conditie rustig kan gaan opbouwen. Elke dag een beetje springen. Wel met mijn speciale sport-bh, want anders en vliegen mijn toverballen werkelijk alle kanten op. En dat voelt nog steeds… niet top.
Na mijn verjaardag bleef het nog een paar dagen behoorlijk druk. In huis, rondom huis, en met allerlei voorbereidingen voor wat er allemaal aan zat/zit te komen.
Maandag 24 november begon vroeg. Eerst heb ik de hondjes naar de kennel gebracht, naar Jet, waar ze altijd zo graag komen. Daarna door naar mijn werk. Het kasteel werd die dag in kerstsferen gebracht, zoals ieder jaar rond deze tijd. En elke keer blijft dat bijzonder: het hele kasteel wordt omgetoverd tot een sprookje.
De bloemist zet een enorme boom in de ridderzaal, buiten wordt alles feestelijk versierd en de hal wordt volledig aangekleed. De rest doen wij met elkaar, met collega’s. Het is eigenlijk gewoon een hele gezellige ochtend waarin we samen het kasteel in kerststand zetten.
En juist in die sfeer, met al die lichtjes en warmte om me heen, dacht ik ineens weer aan thuis. Want omdat het toch al niet zo’n topjaar was, besloten we om dit jaar extra vroeg extra gezelligheid in huis te halen. Toen de kerstshow bij de Intratuin in Duiven openging, zijn we er met spoed naartoe gegaan. En ja hoor… vervolgens hebben we daar gerust veel te veel geld uitgegeven aan nieuwe bomen, kerstballen en alles wat maar glimt en knippert.
Ik zei tegen mijn lieverd: als we er dan toch zoveel geld tegenaan gooien, laten we het dan ook maar meteen neerknallen. Want ja, die ballen zaten ons letterlijk aan te kijken, en die boom stond ook al te popelen. En manlief? Die zet alles sowieso graag eerder neer dan een ander. Dus dit jaar: extra vroeg.
Mensen zullen ons voor gek verklaren. Maar goed… onze kerstbende staat dus al vanaf oktober. En eerlijk? Ik vind het heerlijk. Al die lichtjes, die warmte in huis. Ik word er oprecht blij van.
Daarbij heb ik dit jaar ook besloten: We gaan het leven vieren. En mijn verjaardag samen met Joah vieren. Joah is 1 januari jarig en zijn verjaardag valt eigenlijk altijd een beetje in het niets. Dus het leek me fantastisch om met een hoop mensen die ons lief zijn een verjaardags/kerstfeest te organiseren. Maar dan fout. Echt fout. Denk: lelijke kersttruien, kostuums, foute spelletjes, lekkere snacks, drankjes en een heerlijk buffet, foute kerstmuziek. Gewoon: samen zijn. Het leven vieren.
Iedereen die op ons foute kerstfeest komt, heeft een flinke rugzak. Echt iedereen. En juist daarom vind ik dat we bij elkaar moeten zijn. Gezelligheid. Warmte. Liefde. Kerst.
De afgelopen weken ben ik dan ook behoorlijk druk geweest met de organisatie. En ja, een hoop mensen verklaren me voor gek. Dat ik zoveel hooi op mijn vork neem. Maar dat ben ik. Daar hou ik van. Langzaam ontstaat er een mooi schema. Ik zie het al helemaal voor me. En we hebben er zó veel zin in.
Maar ik dwaal teveel af… Even terug naar…
Die maandag middag vertrok ik met een aantal collega’s richting Amsterdam. Twee nachtjes in een hotel, want op dinsdagochtend gingen we met meer dan veertig collega’s en onze lieve bazen met de hogesnelheidstrein naar Parijs. Ter ere van het dertigjarig jubileum van onze baas waren we uitgenodigd om even luxe te gaan lunchen in Parijs.
Even laten bezinken: met meer dan veertig man met de trein naar Parijs… om te lunchen. Haha. Wie dóét zoiets? Fantastisch. Echt fantastisch. Wat een verwennerij.
Maandagavond liepen we nog een stukje door Amsterdam. Alles al in kerstsfeer. We hebben heerlijk gegeten bij Van Dam, daarna nog even een drankje gedaan in een kroeg waar onze bazen en een paar collega’s zaten.
Die nacht sliep ik beroerd. Je slaapt toch anders met iemand op een kamer waar je normaal nooit mee slaapt. Andere geluiden, ander ritme, gewoon… slecht slapen. Maar goed: snel ontbijten en hup, richting de trein.
Zoals altijd lagen we alweer dubbel van het lachen. Wij zijn echt een stel mafklappers als we met elkaar op pad zijn. Eenmaal op het station ontmoetten we de rest en stapten we met z’n allen in de trein richting Parijs.
Die trein… echt… het leek wel een sauna. Ik heb me helemaal de tandjes zitten zweten en was zó blij toen we eindelijk aankwamen. Gare du Nord. Vervolgens eten bij Terminus Nord: Veel te veel, maar wél heerlijk en supergezellig.
Daarna met een privé bus en een citytour door Parijs. Shoppen bij Lafayette zat er helaas niet meer in, daar was geen tijd meervoor. En toen: weer terug naar de trein. Laat in de avond kwamen we weer aan in Amsterdam.
Met ons zessen nog even naar de Mac, en daarna terug naar het hotel. Daar riepen mijn lieve kasteelchickies me nog naar een andere kamer om alsnog iets voor mijn verjaardag te doen. Echt zó lief. Rond kwart voor twee lagen we eindelijk in bed.
Woensdagochtend heb ik wat langer geslapen. Dat was ook echt nodig. Na een laat ontbijt, rond twaalf uur vertrokken we weer uit Amsterdam. Eerst nog even de ladies afgezet op het kasteel zodat ze hun eigen auto konden pakken, en toen door naar huis.
En dan voel je het pas echt. Zodra je thuis zit. Man… ik was zó, maar dan ook zó brak. Helemaal leeg. Maar goed, het was het allemaal weer waard. Supergezellig, veel gekletst, vooral veel gelachen, prachtige dingen gezien. Parijs blijft een mooie stad.
Vrijdag 28 november was het tijd voor ronde 7. Het einde begint nu echt een beetje zichtbaar te worden. Deze keer besloten we links te prikken, omdat rechts gewoon niet meer meewerkt.
Kuur nummer 7, infuus in de linkerhand. Geen blauwe plekken. Alles ging perfect. Nog vijf te gaan!
Donderdag ben ik voor het eerst naar de acupuncturist geweest. In de hoop dat zij me kan helpen met de kwaaltjes die ik heb. Ze heeft geprikt voor het slechte slapen, het vaak wakker worden door de opvliegers. Uit mijn bloed blijkt dat ik dus al wel door de overgang heen ben. Nooit meer menstruaties? Ik teken ervoor. En als opvliegers het ergste zijn, dan knijp ik heel tevreden in mijn handjes.
Ze heeft ook geprikt voor de div. pijntjes, droge slijmvliezen en om mijn lijf weer wat meer in balans te krijgen. Volgende week donderdag ga ik weer. Ik houd jullie op de hoogte of het helpt.
We gaan natuurlijk ook wat doen aan de conditie. Dus we gaan voortaan elke dag lekker bouncen op de mini-trampo. Wel met mijn speciale sport-bh, want anders vliegen mijn toverballen werkelijk alle kanten op. En dat voelt nog steeds… niet top.
In mijn geopereerde borst zit namelijk nog steeds vocht. Ik moet daar nog steeds voor naar de fysio voor lymfedrainage. En elke keer als ik chemo heb gehad, reageert die borst daar ook weer flink op. Dan wordt hij hard en komt er opnieuw vocht bij. Dat drukt soms op mijn ribben, waardoor ook het vlies geïrriteerd raakt en ik flinke steken in mijn zij krijg. Niet echt gezellig.
Manlief weet inmiddels ook precies hoe hij dat weg moet masseren. Toch een beetje raar. Hij op een krukje naast me, mijn borst aan het masseren. Voorheen waren het spannender taferelen, zullen we maar zeggen. Maar goed… eerst dit lichaam maar weer eens opknappen.
Omdat ik eerst een operatie heb gehad en daarna bestraling en chemo, blijkt het vrij normaal te zijn dat je lichaam zo reageert. Vooral het stuk dat geopereerd én bestraald is. Dat heeft gewoon tijd nodig. Dus geduld. Weer dat woord.
Vanmiddag komt Angelique van Care for Cancer weer langs. Altijd fijn om even te sparren en dingen door te spreken. En superlief dat ze iedere keer bij me langskomt.
Daarna ga ik weer naar het werk. Kijken hoelang ik het vandaag volhoud.
En deze week wil ik ook echt weer wat meer schrijven, en wat kleine dingetjes aanpassen aan mijn website. Dus jullie horen snel weer van mij!
Voor nu: een hele fijne dag allemaal.
En tot snel 🤍 Tamara
Reactie plaatsen
Reacties