“Naaldjes, rozemarijn en rode rozen: zo voelde mijn week”

Maandag, gesprekken die binnenkomen

Maandag was ze er weer: Angelique van Care for Cancer. Ik deed open… in mijn werkkleding.

Ze keek me verbaasd aan en zei:

“Jeetje, wat zie jij er leuk uit! Wat ga je doen?”

“Werken,” zei ik. “Straks. Eerst koffie, dan praten, en dan rustig aan naar mijn werk.”

Zoals altijd zette ik een lekkere kop koffie voor haar en gingen we aan tafel zitten. Even bijkletsen. Over van alles en nog wat. Gewoon normaal. Zoals onze gesprekken eigenlijk altijd zijn. Ze vraagt dan of ik nog vragen heb, of ze me ergens mee kan helpen. Ondertussen kijkt ze me onderzoekend aan. En ineens zegt ze:

“Weet je wat me nou zo opvalt aan jou? Dat je altijd mooi opgemaakt bent, mooie nagels hebt, lekker ruikt — ik ruik je parfum al als ik binnenkom. En dat je dan gewoon in je werkkleding hier zit, en straks naar je werk gaat. Daar hebben maar weinig mensen puf voor.”

Ze vertelt over mensen die hele dagen op de bank liggen. Of in bed. Geen energie, bijna geen contacten onderhouden , geen puf om te werken. 

“En jij doet het allemaal,” zegt ze. “Je komt altijd zo sterk over.”

En toen kwam de vraag.

“Maar… ben jij nou wel eens verdrietig?”

En ergens van binnen knapte er iets.

Ja. Tuurlijk ben ik wel vaker verdrietig. Misschien wel vaker dan iedereen denkt. Ik houd geen schijn op. Ik bagatelliseer niets. Ik ben gewoon wie ik ben. Sterk, ja. Maar ik heb óók mijn breekpunten. En wie mij goed kent, weet: als ik boos of verdrietig ben, Nou” dan merk je dat wel.

Sinds de diagnose en het hele behandel traject ? Ja, sindsdien ben ik zeker verdrietig. Meer dan me lief is. 

De keren dat ik in de spiegel kijk. Die kleine veranderingen in mijn borst zie. En ja — ik heb geluk gehad, dat weet ik. Er zijn vrouwen die een mismaakte borst hebben. Of helemaal geen borst meer. Maar toch… deze borst is niet meer mijn borst. Ze voelt anders, blijft gevoelig. Je voelt bultjes, oneffenheden. En dan gaat dat hoofd weer: Is het wel weg? Komt het niet terug?

En dat haar…

Iemand vroeg laatst: “Hoe zag je er eigenlijk uit mét haar?”

En het bizarre is: ik moest er echt over nadenken. Of even mijn foto galerij openen.

Soms kijk ik in de spiegel en voel ik me ineens een oude vrouw zonder haar. Al groeit er inmiddels wel wat pluis op mijn hoofd. Waar de jongens en Eric vooral enorm om moeten lachen, omdat ik volgens hen op een kuikentje lijk.

De overgang, daardoor verandert ook je huid. Minder elasticiteit. De zwaartekracht doet z’n best. Ja, dat hoort erbij. En ja, je moet blij zijn dat je ouder wordt. Dat je er nog bent. Maar makkelijk? Nee.

Dit hele traject heeft ervoor gezorgd dat ik me minder vrouwelijk voel. En veel ouder dan ik me vanbinnen voel. Want in mijn hoofd? Daar ben ik nog steeds gewoon mezelf. Op meerdere gebieden erg frustrerend-het hoofd wilt wel maar t lijf werkt niet mee. Hopelijk komt dat straks terug!

En dan zijn er die plotselinge momenten dat ik boos ben. Op alles. Op wat mij nu overkomt, terwijl ik al zoveel mee moest maken. Het schuldgevoel dat ik me soms zo voel en mijn mannen het ook moeilijk hebben daardoor. Dat soms de trap op ren, probeer te stofzuigen, boodschappen wil doen, de honden uitlaat, eten wil maken — gewoon wil zijn wie ik voorheen was en alles ineens voelt alsof ik een marathon loop. Dan sta ik soms op dat breekpunt en denk:

G*dverd*mme, waarom?

Dan jank ik even.

En daarna krabbel ik weer op. Want ik weet ook: ik ben sterk. En ik kan dit aan.

Maar sterk zijn betekent niet dat je geen verdriet hebt. Het betekent alleen dat je het toelaat — en daarna weer verder gaat.

Na het gesprek ga ik richting werk. Ik blijf een paar uurtjes, doe – zoals altijd – weer net iets te veel en ga vroeg in de avond bekaf naar huis. Maar wel met het gevoel dat ik er toch weer even “gewoon” was.

Donderdag, naaldjes en rust

Donderdag ging ik weer naar de acupunctuur. De tweede keer inmiddels. Deze week als extra: prikken voor neuropathie. Sinds de laatste chemo opeens een slapende rechter voet. Ze prikt wat extra voor mijn droge slijmvliezen en herhalen we de andere punten van vorige week. Het is daar fijn, rustig, warm. Het ruikt er naar ontspannende oliën en de naalden doen eigenlijk nauwelijks pijn.

Het gesprek met de acupuncturist is ook gewoon prettig. En toeval bestaat: zij kent ook mijn fysio nog van vroeger. Twee superlieve vrouwen, en ik ben oprecht blij dat ik bij hen terecht ben gekomen.

Afgelopen week waren er kleine positieve veranderingen, maar nog niet optimaal. Komende week gaan we ondervinden of er meer positieve veranderingen zullen zijn. Woensdag mag ik alweer.

Vrijdag. Nummer acht. Ronde acht

Het begint nu toch echt op te schieten. Nog vier te gaan. Dat voelt ineens heel dichtbij.

Net nadat het infuus is geprikt, komt ze alweer langs: die ene lieve mevrouw met haar eiwitkarretje. Elke vrijdag opnieuw. Vaak is het karretje weer anders versierd. In de zomer met bloemen en lichtjes, rond Halloween vol spinnen en pompoenen. Vandaag Sint en Piet.  Met vandaag als special warme chocolademelk en kruidnoten. Zij zelf altijd met een bloempje in haar haar, gekleurde schoenen en twee verschillende sokken. Zo’n verschijning. Zo iemand die de ruimte lichter maakt door alleen al binnen te rollen.

Ze noemt het zelf het eiwitkarretje. Want ja, met chemo moet je goed voor jezelf zorgen. Eiwitten zijn belangrijk. En dus mag je kiezen: een drankje, wat fruit, nootjes, een reep, een pudding. Wat je maar wilt. Je wordt hier echt verwend. En al is het maar een klein moment, het voelt als een cadeautje.

Vandaag prikten we weer rechts. In die ene ader die het vorige keer zo lastig maakte. We twijfelen even, maar doen het toch. En ik geef een soort kreet, halve gil. Ik vind tegenwoordig dat ik me echt aanstel, maar de zuster zegt meteen: “Nee hoor, dit voelt echt alsof je door een rubberen slang moet prikken.”

Mijn aderen zijn inmiddels zó taai geworden van de chemo, dat het eigenlijk alleen maar goed nieuws is dat we bijna klaar zijn. Ze prikt zó netjes dat ik deze keer niet blauw word. Kleine overwinningen tellen ook.

De chemo verloopt goed en ik mag weer snel naar huis. Eric brengt me weer thuis en gaat daarna zelf weer richting werk. Op sommige chemo-dagen als hij moet werken krijgt hij gelukkig verlof om met me mee te gaan, en daar zijn we zó dankbaar voor.

De rest van de middag gaat eigenlijk best oké. ’s Avonds hakt de vermoeidheid er genadeloos in. En lig ik op de bank. De hele avond. Hoera!

Zaterdag, Duitsland, rozemarijn en rode rozen

Zaterdag gaat het eigenlijk weer best prima. We gaan lekker naar Duitsland om inkopen te doen voor ons foute kerstfeest. Ja, daar ben ik óók druk mee. Alsof ik geen chemo heb. Of misschien juist daarom.

En ik ben speciaal naar de DM-drogist gegaan voor de Weleda rozemarijnlotion. Ik heb inmiddels al meerdere keren gehoord en gelezen dat rozemarijn goed zou zijn voor de nieuwe haargroei. Ik had al een flesje rozemarijnolie en dat smeerde ik af en toe op mijn hoofd. Of het helpt weet ik niet… maar het pluis lijkt tegenwoordig wel alle kanten op te schieten. Dus ik neem dat maar als een goed teken.

En eerlijk is eerlijk: die drogisterijspullen in Duitsland zijn zóveel goedkoper dan bij ons. Dus: hop, hopelijk snel meer haar én goedkoper als onze drogisterij. Win-win. We lunchen even snel bij de Duitse bakker, die hebben altijd van die heerlijke broodjes.

En alsof dat nog niet genoeg verwennerij is, kreeg ik ook nog een hele mooie bos rode rozen van mijn schat. En nam hij mij s’avonds lekker mee uit eten bij de Indiër. Onze favoriet. Gezellig zaampjes. Gewoon samen. Mooie momenten maken. Blijven genieten.

Zondag, terugkijken en vooruitkijken

En zo is onze week weer voorbij gevlogen. Het is nu zondagavond. We kijken terug op een week die eigenlijk gewoon goed was. En we kijken vooruit, in de hoop op weer zo’n fijne week als de afgelopen.

Tot dan. 💛