Oké, even eerlijk.
Krijg ik nu een #confession?
Ik denk het wel.
Veel mensen zien mij misschien als die sterke, zelfverzekerde vrouw die alles aankan en haar shit op een rijtje heeft.
En ergens klopt dat ook.
Maar laat ik ook eerlijk zijn: die onzekerheden zijn er gewoon.
En soms schreeuwen ze harder dan de rest.
Soms zit ik hier, neus diep in mijn iPad, te sleutelen aan een nieuwe blogpost of de look van deze website…
en dan komt ‘ie ineens.
Die ijskoude gedachte.
Oh… weer iemand die over borstkanker schrijft.
Weer iemand die haar verhaal online gooit.
Wat voeg ik nou eigenlijk toe?
Die onzekerheid is niet nieuw.
Sterker nog: die zit diep.
Geworteld in alles wat ik heb meegemaakt.
Dat stemmetje dat fluistert:
je bent niet goed genoeg
dit hebben mensen al honderd keer gelezen
Gezellig, hè.
Maar waarom stop ik dan niet?
Omdat ik inmiddels weet: ik schrijf niet om iemand na te doen.
Ik schrijf omdat ik het moet.
Mijn hoofd zit vol.
En dit is de plek waar al die losse stukken eindelijk een beetje een thuis krijgen.
Deze website gaat dan ook niet alleen over die stomme borstkanker — al neemt die behoorlijk wat ruimte in, obviously.
Het gaat over alles eromheen.
De hobbels.
De klappen.
De triggers.
Het verdriet.
En ja… ook de ‘gezellige’ dingen waar niemand het eigenlijk over wil hebben.
Het is een soort therapie.
Maar dan gratis.
En zonder wachtlijst.
En precies zoals het bij mij past: met humor en zelfspot.
Want eerlijk — zonder dat is het niet te doen.
Dus ja, tussen de zware stukken door vind je hier ook een knipoog.
Een sarcastische opmerking.
Een beetje lucht.
We lachen de tranen er soms gewoon uit.
En dat maakt het misschien niet uniek in onderwerp…
maar wel in hoe het voelt.
En dat ‘eigenwijze’ zie je niet alleen terug in mijn woorden.
Ook in deze website.
Ik hou van kleur.
Van chaos.
Van mooie plaatjes en teksten die niet perfect hoeven te zijn.
Soms een beetje rommelig.
Maar wel warm.
Wel echt.
Precies zoals ik.
Dit is mijn plek.
Mijn eerlijke, soms chaotische stukje internet.
Waar alles er mag zijn — de struggles én de overwinningen.
Ik schrijf in mijn eigen stem.
Op mijn manier.
En ja… die onzekerheid is er nog steeds.
Ik zoek soms nog steeds bevestiging.
Herkenning.
Maar weet je?
Ik schrijf toch.
Liefs Tamara 🤎