Ronde drie. Nog steeds sta ik.
31 oktober 2025 — tijd voor ronde nummer drie.
Vandaag is het weer zover.
Om negen uur word ik weer verwacht.
Met lichte tegenzin (oké, flinke tegenzin) vertrekken we richting het ziekenhuis.
Daar wacht de zuster met haar geliefde naald.
En hoe vaker ze prikt, hoe minder leuk ik het vind.
Maar goed.
Rechte rug. Diepe zucht. En gaan.
Eenmaal binnen doen we alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
“Goedemorgen!” roep ik opgewekt.
De zusters lachen.
Ik klets wat, vertel hoe het gaat. Ze vinden me een bikkel.
En dat ik af en toe nog werk tijdens de kuur vinden ze helemaal bijzonder.
Blijkbaar ben ik een zeldzaam soort.
Vandaag hebben we een verjaardag.
Vanavond gaan we even langs.
De vorige twee kuren lag ik de hele dag voor pampus en sliep ik ’s nachts alles door.
Echt een feestbeest ben ik tegenwoordig.
Dus ik hoop dat het vandaag iets beter gaat.
Dat ik in ieder geval niet als een zombie tussen de slingers hang.
Eenmaal aangesloten drinken we thee, kletsen wat…
en voor ik het weet is de zak alweer leeg.
De eerste keren ging alles op slakkentempo, vanwege mogelijke allergische reacties.
Maar gelukkig bleef dat uit.
Dus vandaag is deze bikkel in anderhalf uur klaar.
Kijk — dat zijn de betere tijden.
Thuis aangekomen doe ik nog wat kleine dingen.
Beetje opruimen, beetje doen alsof ik nuttig ben…
En besluit dan toch maar mijn bed op te zoeken.
’s Avonds gaan we gewoon naar de verjaardag.
Cadeautje mee, glimlach op — en doen alsof er niks aan de hand is.
En eerlijk?
Het ging eigenlijk best prima vandaag.
Op naar volgende week.
Ronde nummer vier.