Vrijdag 24 oktober 2025. Tijd voor nummer twee.
Ik ben weer om half negen aan de beurt. Jeetje… wat een tijden. Alsof het nog niet vroeg genoeg is: weg afgesloten. Natuurlijk. Dus hup, een uur eerder de deur uit.
Thee in de hand, haar (nou ja…) in de plooi en gaan.
Vorige week ging het eigenlijk verrassend goed. Ze hadden al gezegd dat ze bij mij niet al te veel bijwerkingen verwachtten — blijkbaar ben ik een modelpatiënt. Althans, dat zeg ik zelf.
Na de eerste Paclitaxel was ik vooral moe, maar dat hield maar een dag aan. Daarna was ik weer het mannetje. Of vrouwtje. Je snapt me. Hopelijk vandaag weer zo’n scenario.
De afgelopen week was sowieso fijn. We hebben leuke dingen gedaan met vrienden — een beetje het ‘doe alsof alles normaal is’-programma. Werkt verrassend goed.
Zondag gingen we uit eten in Eindhoven bij Dinner in Motion. Wat een ervaring. Lekker eten, mooie show, veel plezier. Tot ik er aan het eind van de avond achter kwam dat ik mijn moeders gouden armband kwijt was. Daar was ik wel even ziek van.
Woensdag kwamen Monique en Niels langs. Die zien we niet vaak, maar als we elkaar zien is het meteen gezellig. Lekker gegeten, ouderwets bijgepraat — gewoon goed.
Vorige week ben ik ook weer een paar uurtjes gaan werken. Echt maar even, want ik werd vrij snel weer teruggefloten. Blijkbaar heb ik niet alleen een werkethiek, maar ook een slecht werkende rem. Gelukkig heeft mijn collega die wel. Scheelt weer.
Toch heb ik besloten om elke week even te gaan werken. Al is het maar kort. Het gat wordt anders alleen maar groter en eerlijk is eerlijk: bezig blijven doet me goed. De zuster in het ziekenhuis vindt dat trouwens ook een heel goed plan.
En dat gedoe in mijn hoofd over hoe mensen naar me kijken met een hoofddoek of pruik? Dat is inmiddels wel weg. Mensen kijken eigenlijk nauwelijks.
En ach — er moet toch iets op die kale knikker. Zonder iets erop lijk ik op een slecht geschilde kiwi. Dus ja… we maken er maar wat van.
Afgelopen donderdag ging het trouwens prima. Iets langer gebleven, gezellig een diner meegedraaid, wat klusjes gedaan met collega’s — en vooral lekker gekletst.
En vandaag dus kuur nummer twee. Geen allergische reacties, gelukkig. Het inlopen gaat in fases en het laatste stuk duurt een uurtje. Valt reuze mee.
Waar ik in het begin zo bang voor was, voelt nu eigenlijk… best oké. Kopje thee, dekentje, beetje kletsen met mijn lief. Bijna wellness.
Ze hebben gezegd dat het de volgende keer nóg sneller kan, omdat het zo goed ging. Nou, kijk aan — ik ga gewoon voor het persoonlijk record: snelste infuus. Ambities moet je houden.
Kom op dan. Nog een paar te gaan.
Nou ja… tien.
Maar hé — na de volgende klinkt “nog negen” ineens best lekker.