Zo. Dat was dat.
Vanmorgen besloot ik: vandaag gaat mijn haar eraf.
Ik belde mijn kapper Frank met de vraag of ik na sluitingstijd kon langskomen. Gewoon, zonder publiek.
Ik heb geen idee hoe ik ga reageren, maar ergens heb ik het gevoel dat het wel meevalt.
Het moment is daar.
’s Avonds rijden we naar de kapper. Joah gaat mee.
Nog even wachten — er zijn nog wat vrienden van Frank in de winkel. En dan is het zover: alles eraf.
Ik ga in de stoel zitten. Frank maakt nog wat mini-vlechtjes om te bewaren.
Bijna lachwekkend hoe klein die plukjes inmiddels zijn, maar ach — een herinnering is een herinnering.
Voldemort of Smeagol.
Frank zet de tondeuse aan.
Ik hou eerst mijn handen voor mijn ogen. Spannend hoe ik eruit ga zien.
Ziggy helpt niet echt mee:
“Mam, je gaat op Voldemort lijken.”
Joah doet er nog een schepje bovenop:
“Nee mam, gewoon op Smeagol.”
Nou. Fijne vooruitzichten.
De eerste baan gaat van voor naar achter over mijn hoofd.
En natuurlijk gluur ik stiekem tussen mijn vingers door.
Mwah… valt mee.
Ik haal mijn handen weg en zie hoe mijn hoofd strook voor strook kaler wordt.
Er zit nog best wat haar — ik dacht dat de helft al weg was door de chemo.
En eerlijk?
Ik was nooit echt blij met mijn haar. Te dun, te stijl.
Wie weet komt het straks beter terug.
De kale realiteit.
Als Frank klaar is, kijk ik mezelf in de spiegel.
“Wat is dit raar om te zien,” zeg ik. Meerdere keren.
Het is vreemd om jezelf zo te zien. Iets waar je nooit echt bij stilstaat — tot het zover is.
Maar eerlijk?
Het is helemaal niet zo lelijk.
Emotioneel?
Niet echt.
Tuurlijk, ik had liever mijn haar gehouden.
Maar ik was erop voorbereid.
Waarom zou ik er alleen om treuren… als ik het ook kan omarmen?
Volgens Frank heb ik er een mooie kop voor.
En blijkbaar ben ik nog steeds een lekker wijf — zijn woorden, niet de mijne 😉
De pruik zit in mijn tas. Ik was van plan ’m meteen op te zetten.
Joah vond dat nergens voor nodig:
“Mam, je ziet er prima uit.”
Vrijheid in de wind.
En weet je wat? Hij heeft gelijk.
Zonder pruik of doek loop ik naar buiten, de wind in.
Fris.
Vrij.
Gewoon mezelf.
Vanaf vandaag ben ik een kale knikker.
En ik schaam me er geen seconde voor.
Kleine bonus van zelfspot.
En het beste van alles?
Minder haar = minder poetsen.
Plakrollers? Overbodig.
Haren in bed? Bestaan niet meer.
En mijn shampoo gaat ineens maanden mee.
Win-win.