Tussen alles wat eraan zat te komen, was dit er ook nog gewoon:
een dag vol liefde, lachen en even vergeten.
En eerlijk? Die pakte ik helemaal.
De operatie was gelukt.
Maar het verhaal was nog niet klaar.
Tien dagen na de operatie kreeg ik de uitslag.
In mijn poortwachter zat een ingekapselde uitzaaiing.
Bam.
Daar waar ik dacht dat ik dingen kon afvinken, schoof de finishlijn ineens weer een flink stuk verder weg.
En toch…
De dag van het grote feest brak aan.
Larissa — collega — en Jens stappen op 03-07-2025 in het huwelijksbootje.
Een dag waar Noortje — collega en mede-ceremoniemeester — en ik al maanden naar uitkeken.
Dus ja, daar stond ik.
Met alles wat er speelde.
Gewoon in een jurk. Met een glimlach.
We doken in lijstjes, draaiboeken en speeches.
Heerlijk. Even ergens anders in zitten.
De afgelopen weken ging mijn herstel eigenlijk best goed.
Natuurlijk voel ik nog van alles in mijn borst. Trekkerig, beurs, soms pijnlijk — maar ach, het is niet anders.
Vandaag geen gezeur over pijn of littekens.
Vandaag vieren we de liefde.
En wat voor een feest het werd… het was echt een prachtige dag.
De artsen legden uit dat ik in een soort grijs gebied val.
Te jong om risico’s te nemen, zeiden ze.
Dus: alles erop en eraan.
Bestraling.
Antihormoontherapie.
Chemotherapie.
Alles preventief. Om te voorkomen dat het terugkomt.
Het is veel.
Maar goed — dan doen we dat maar, toch?
Alsof ik heel veel te kiezen heb.