De kamer waar ik nooit naar binnen durfde
Ik droom al meer dan tien jaar hetzelfde huis.
Geen spookhuis. Al voelde dat de eerste keer wel zo.
Ik werd huilend wakker. Badend in het zweet. Ik schrok me werkelijk helemaal de pleuris.
En toch was het eigenlijk gewoon een huis. Tenminste… een soort huis.
Een huis dat ik in het echt helemaal niet ken, maar dat in mijn dromen voelt alsof ik er al mijn hele leven woon.
Het begint altijd hetzelfde. Gewone kamers, kamers die gebruikt worden, kamers waar geleefd wordt. Niks bijzonders.
En ergens in dat huis is een trap. Daarachter een gang met nog meer kamers.
Ongebruikte kamers, maar wel vol spullen die ooit gebruikt zijn.
Dan kijk ik rond en denk ik: hé, dat kunnen we best gebruiken. Of: die ruimte is eigenlijk veel mooier dan waar ik nu zit.
Maar vervolgens gebeurt er niks.
Alsof iemand ooit verhuisd is en halverwege gestopt is met uitpakken. Of inpakken. Dat weet ik eigenlijk niet eens.
Ik loop wat rond, kijk wat rond en bedenk wat ik ermee zou kunnen doen. Om vervolgens weer weg te gaan.
Achteraf gezien is het ook best bijzonder. Mijn onderbewustzijn blijkt al meer dan tien jaar een compleet landhuis te beheren waar ik regelmatig een rondleiding krijg. Ik wijs wat dingen aan, knik goedkeurend en denk:
“Ja hoor, daar moeten we echt eens iets mee.”
Om vervolgens weer weg te lopen zonder ook maar één beslissing te nemen.
Aan dromen geen gebrek. Aan plannen ook niet. Maar sommige dozen liet ik blijkbaar al jaren ongeopend staan.
Heel soms loop ik verder. Dan kom ik in een enorme ruimte. Prachtig. Open. Vol mogelijkheden. Een plek waar ik altijd graag ben.
Maar ook daar doe ik eigenlijk niets mee.
En dan zie ik links nog een trap. Bovenaan die trap een houten deur.
Een gewone deur. Niks bijzonders.
En toch is dat de plek waar mijn droom al meer dan tien jaar vastloopt.
De eerste keer dat ik daar kwam, deed ik de deur open.
Ik weet nog dat ik doodsbang was. Niet omdat ik iets zag, maar omdat ik iets voelde.
Alsof daar iets zat wat mij niet wilde hebben.
Dat gevoel heb ik trouwens mijn hele leven al gekend. Dat ik ergens niet hoorde. Dat mensen mij niet wilden hebben. Dat ik beter weg kon blijven.
Alsof een onzichtbare aanwezigheid mij vertelde dat ik moest vertrekken.
Toen ik naar binnen keek, zag ik eigenlijk niks bijzonders. Een lange ruimte. Links en rechts rekken. Vol spullen.
Meer niet. En toch rende ik weg. Deur dicht. Nooit meer terug.
Sindsdien kom ik nog steeds in dat huis. Nog steeds in die kamers. Nog steeds bij die trap.
Maar meestal kijk ik omhoog en denk ik: Nou nee hoor. Vandaag even niet.
Die zooi kan ik later wel opruimen.Trouwens… dat lukt toch nooit. Veel te veel werk. Laat maar zitten.
Totdat ik die droom een tijd geleden eens ging analyseren. Gewoon uit nieuwsgierigheid.
Wat begon als een paar opmerkingen eindigde huilend op de bank.
Niet omdat iemand mij vertelde wat de droom betekende.
Maar omdat ik ineens inzag wat hij misschien zou kunnen betekenen.
Misschien ging die droom helemaal niet over een enge deur.
Misschien ging die droom over alles waar ik jarenlang niet naar heb durven kijken.
Verdriet, verlies, boosheid, verlangens en dromen. Delen van mezelf die ik ergens onderweg had opgeborgen.
Niet bewust.
Gewoon omdat het leven ertussendoor kwam.
Misschien droeg ik dat gevoel al veel langer met me mee. Vanuit mijn jeugd. Vanuit ervaringen die een klein meisje al leerden om op haar hoede te zijn.
Daarna kwam de rest.
Relaties. Werk. Kinderen. Verantwoordelijkheden. Zorgen. Het verlies van mijn moeder. Borstkanker.
En nog duizend andere dingen die aandacht vroegen.
En ondertussen bleef ik maar rondlopen in de kamers die ik al kende. Veilig. Vertrouwd. Overzichtelijk.
Totdat ik de afgelopen maanden steeds vaker ontdekte dat er misschien veel meer ruimte in mij zat dan ik dacht.
Tijdens het maken van mijn levend portfolio. Tijdens het schrijven. Tijdens gesprekken. Tijdens mijn herstel.
Tijdens alles wat me dwong om eens eerlijk naar mezelf te kijken.
En ineens begon die droom te veranderen. Niet de droom zelf.
Ik.
Want voor het eerst sinds jaren ben ik niet meer bang voor die deur.
Sterker nog. Als ik ga slapen probeer ik soms juist terug te gaan naar dat huis. Naar die trap. Naar die deur.
Ik wil weten wat daar ligt.
Ik wil weten wat ik al die jaren heb laten staan.
Ik wil weten welke kamers ik nooit heb gebruikt. Welke dromen ik heb uitgesteld. Welke delen van mezelf nog steeds op me wachten.
Ik ben nog niet zover dat ik alles heb uitgezocht. Ik ben nog niet zover dat ik alle planken heb afgestoft.
En eerlijk?
Ik heb nog steeds geen idee waar de lichtknop zit.
Maar voor het eerst in meer dan tien jaar weet ik zeker dat ik die deur open durf te doen.
En misschien is dat precies wat deze fase van mijn leven is.
Niet het einde van iets. Maar het begin.
Want tien jaar lang dacht ik dat er iets achter die deur zat waar ik bang voor moest zijn.
Misschien zat er wel iets achter waar ik al die tijd op zat te wachten.
En misschien blijkt er uiteindelijk veel meer van mij over te zijn dan ik altijd dacht.