De Onderstroom: Over Liefde, Stilte en het Geschenk van de Tijd
Na onze reis dacht ik dat de rust die we daar voelden wel zou blijven. En ergens is dat ook zo. Maar er kwam ook iets anders mee naar huis, iets wat ongevraagd over de drempel glipte. Een besef dat dieper zit dan alleen maar genieten.
Het Broze Geluk
We hebben het goed samen. Echt goed. We genieten van de kinderen, van ons huis, van het werk en de kleine dingen tussendoor. Een kop koffie in de zon, de honden die om ons heen scharrelen; een doordeweekse dag die nergens bijzonder in is, maar die precies klopt.
En toch... zit er de laatste tijd soms iets onder. Niet als een zware deken, maar als een tochtvlaag die af en toe de kamer binnenkomt. Een gedachte die we allebei kennen: Wat als we elkaar ooit moeten missen? Het is geen constante paniek, maar een besef dat zich het afgelopen jaar nadrukkelijker heeft laten zien. Alsof het leven ons even wakker heeft geschud. Dat wat we hebben, niet vanzelfsprekend is.
De Spiegel van de Ander
Soms voel ik een onrust, juist op momenten dat alles goed is. Alsof mijn hart me wil herinneren: kijk goed, voel goed... dit is waardevol. We zijn zo trots op de kinderen, op wie ze zijn en hoe ze groeien. Maar heel eerlijk: soms zit daar ook een verwachting onder. Een hoop op diezelfde diepe loyaliteit die wij zelf zo vol geven.
En als dat anders voelt, kan dat pijn doen. Het zijn nou eenmaal kinderen; ze staan anders in het leven en kijken naar hun eigen horizon. Hun liefde is groot, maar het is een andere liefde dan die van een partner of een gelijkwaardige soulmate.
Mijn zoon Joah is sinds kort vrijgezel en hij verwoordde dat gevoel van gemis laatst zo puur: “Ook al is het gezellig met mijn broer of met jullie… het is anders. Hij raakt daar de kern van die ene, exclusieve connectie. De mens die naast je loopt in alles, en daarmee het leven draaglijk maakt.
De Onzichtbare Stilte
Dat besef heeft me mijn moeder beter doen begrijpen. Zij was al zo lang alleen. Haar eigen ouders had ze al een lange tijd moeten missen, en de liefde van haar leven zat niet meer naast haar op de bank. Ik zie nu wat ik destijds over het hoofd heb gezien. Elke keer als ik bij haar wegging, dacht ik dat het "gezellig" was geweest. Ik dacht dat het goed was.
Nu weet ik beter. Je kunt je doodalleen voelen, zelfs met dierbaren om je heen. Ik begrijp nu hoe stil het bij haar moet zijn geweest toen de deur achter mij dichtviel. Dat die eenzaamheid haar ziekte misschien ondragelijk maakte. Dat zij uiteindelijk afscheid nam van het leven, niet omdat ze niet van mij hield, maar omdat de steun van een soulmate aan haar zijde ontbrak om de storm te doorstaan.
De Cirkel van de Tijd
Daarom is het zo essentieel wat ik met Eric heb. De angst die ik voel — en die hij ook voelt — is eigenlijk heel normaal. Onze wortels gaan immers zo ver terug. We hielden al van elkaar toen we nog maar kinderen van twaalf waren. In die tijd was hij al mijn houvast; hij was alles wat ik had in een wereld waarin we samen keuzes moesten maken die veel groter waren dan onze leeftijd.
Toen onze wegen scheidden, liet dat een diepe leegte achter. We verloren elkaar twintig jaar lang uit het oog. Twee decennia waarin we volwassen werden, levens opbouwden en ervaringen opdeden, maar dat altijd deden zonder dat vertrouwde anker van vroeger. Tot december 2012.
Vanaf de eerste minuut dat we elkaar weer zagen, voelde het vertrouwd. De twintig jaar ertussen leken weg te vallen, maar de gelaagdheid van wat we ooit deelden, was er nog steeds. We zijn sindsdien nooit meer uit elkaar geweest. Wanneer je elkaar na zo’n lange reis en twee decennia gemis terugvindt, weet je pas echt wat de waarde is van "samen". Die twintig jaar zijn de stille getuigen van wat het betekent om de ander níet te hebben.
Onze eigen Veer-Zaara
Door onze recente vakantie in India kijk ik weer met diepe bewondering naar mijn geliefde man. Hij betekent alles voor mij — eigenlijk al heel mijn leven. Onze geschiedenis voelt bijna filmisch, precies zoals het verhaal van de film Veer-Zaara, die ons zo ongelooflijk dierbaar is. Het is het verhaal van een liefde die generaties en decennia overbrugt, van twee mensen die elkaar verliezen, jarenlang wachten en elkaar dan eindelijk weer vinden.
Net als in de film is de verbinding nooit echt weg geweest, ook al was de afstand groot en de stilte lang. De angst om hem nu weer te verliezen is groot. Het is niet altijd leuk om met dat gevoel te leven, maar het is wel begrijpelijk. Het is de prijs die we betalen voor een liefde die sterker bleek dan de tijd en alle stormen die we, toen en nu, hebben moeten doorstaan.
Het antwoord zit niet in méér doen. Het zit in dit moment. Dat we hier zitten. Samen. Na alles wat we hebben meegemaakt, is dit "gewone" leven eigenlijk het allermooiste wat er is.
"Misschien herken je dit gevoel van kostbaar geluk wel. Ik hoop dat je vandaag, net als ik, even stilstaat bij de mensen die jouw wereld kleur geven."
❤️ Liefs Tamara
Reactie plaatsen
Reacties