Eerst breken, dan weer leven
Ik heb het al vaker gezegd.
Na mijn laatste chemokuur dacht ik echt: nu ga ik wel even herstellen.
Tuurlijk.
Want zo werkt dat blijkbaar🥴
Gewoon even maanden ziek zijn, en daarna hup — weer door alsof er niks gebeurd is.
Spoiler: dat ging dus niet zo.
Het afgelopen jaar heeft ons gesloopt.
Mij. Eric. De jongens.
We zijn gebroken.
En weer opgestaan.
Meerdere keren gebroken.
En wéér opgestaan.
Keer op keer.
En ergens daartussen besloten Eric en ik: we gaan weg.
Niet omdat het het perfecte moment was —
maar juist omdat het dat totaal niet was.
Tegen alle goedbedoelde adviezen in.
“Moeten jullie dat wel doen?”
“Is dat niet te zwaar?”
Eerlijk?
Die stemmen hebben me onzeker gemaakt. Meer dan ik wilde toegeven.
We begonnen in Oman.
En daar gebeurde iets wat ik nodig had, zonder dat ik het echt wilde toegeven:
rust. Echte rust.
Een schoon, warm land. Lieve mensen.
Maar vooral een serene rust.
Alsof mijn hoofd daar voor het eerst in lange tijd even zachter mocht staan.
Daarna door naar India.
En India is… alles tegelijk.
Prachtig. Intens. Chaotisch.
En soms ook gewoon: hoe dan?!
(Laten we zeggen dat vooral rijke Indiërs mij af en toe lichtelijk tot waanzin dreven 😉)
Mijn lijf deed niet automatisch mee. Alles behalve.
Ik dacht dat ik na de chemo wel weer “op zou knappen”.
Maar de realiteit was anders.
De vermoeidheid.
De gewrichtspijnen die ineens opkwamen.
Het oedeem. De fibrose.
En die ribben…
Die ribben deden er soms nog een schepje bovenop.
Wat een pijn heb ik daar gehad 😭
Elke beweging voelde ik.
Soms was een simpele ademhaling al genoeg om me weer volledig terug in mijn lijf te trekken.
En er waren momenten dat ik er gewoon moe van was.
Moe van het vechten🥹
Dat ik dacht: komt dit ooit nog echt goed?
En toch…gebeurde er iets.
Zonder dat de pijn weg was.
Zonder dat alles opgelost was.
Kwam er rust.
In Ranthambore National Park gebeurde iets wat ik nooit ga vergeten.
De tijgers.
De stilte.
De natuur.
Het voelde bijna alsof ik in de hemel was.
Maar ook… alsof iedereen die we moeten missen er even bij was.
Dat moment…
dat draag ik met me mee 🙏
De rest van de reis bracht precies wat we nodig hadden.
Klankschalen.
Gesprekken.
Stilte.
Samen zijn💕
De klankschalen hebben me echt diep ontspannen.
Alsof mijn hele systeem even tot rust kwam.
En de gesprekken…
met de mensen daar, maar vooral ook met Eric — dat waren geen gewone gesprekken.
Dat waren gesprekken die ergens binnenkomen. Die dingen losmaken.
Die inzichten geven waar je eigenlijk al die tijd een beetje omheen draait.
We zijn al vaker in India geweest,
maar deze reis heeft ons opnieuw wakker geschud.
We hebben gepraat. Echt gepraat.
Niet over lijstjes of plannen, maar over wat er vanbinnen zit.
En we kwamen tot iets simpels — en toch zo lastig:
we moeten dit vaker doen.
Stilstaan.
Voelen.
Bewust zijn van wat we denken.
Want wat je denkt… doet iets met je.
Met je lijf. Met je energie. Met hoe je de dag ingaat.
We hebben goed voor onszelf gezorgd.
Gezond gegeten. Veel geslapen.
Tukkies gedaan (ja, ik luister soms wél 😉).
En langzaam begon mijn lichaam weer een beetje mee te werken.
Mijn haar, wimpers en wenkbrauwen groeien weer.
En hoe 😁
Kleine dingen.
Maar geloof me — dat zijn voor mij geen kleine dingen.
Ik begin mezelf weer een beetje terug te zien in de spiegel ☺️
En toch was het niet alleen maar “zen”.
Mijn lijf bleef zeuren.
De pijn bleef.
Mijn ribben bleven aanwezig.
Maar…er waren ook zóveel mooie dagen.
Dagen waarop ik kon genieten.
Dagen waarop mijn hoofd rustiger werd.
Dagen waarop het leven weer even licht voelde.
Niet omdat alles goed was.
Maar omdat er ruimte kwam om het te laten zijn.
Wat ik misschien nog wel het meest heb gevoeld deze reis…
is hoe dankbaar ik ben.
Voor Eric. Voor hoe hij er altijd is ❤️
Ook als het zwaar is. Juist dan.
Voor mijn jongens, die me elke keer weer laten zien waar het écht om draait.
Waar ik zó trots op ben 💕
En voor de mensen om ons heen die er bleven.
Die niet wegliepen, maar juist dichterbij kwamen ❤️
Op momenten dat het niet mooi of makkelijk was.
Ik heb ook dingen gemist.
Momenten die ik nooit meer in kan halen 🥹
Maar wat daarvoor terugkwam…
was minstens zo waardevol.
Dat soort liefde…
daar kun je niet tegenop vechten.
En dat wil je ook niet.
Inmiddels zijn we weer thuis.
En het gewone leven draait weer door.
Werk. Huishouden. Koken. Alles.
Maar iets is anders.
Ik voel meer rust. Meer vertrouwen.
Ook al zit die angst nog steeds ergens op de achtergrond.
Die gaat denk ik ook niet zomaar weg. Maar hij bepaalt niet meer alles.
Wat ik vooral meeneem?
Dat je niet moet wachten tot alles “goed” is.
Dat moment komt misschien nooit.
Dat je moet uitspreken dat je van elkaar houdt ❤️
Dat je tijd moet maken. Echt tijd.
En dat je — hoe cliché ook — moet proberen in het nu te leven.
Deze reis ga ik nooit vergeten.
Met alles wat erbij hoorde.
Het mooie. Het rauwe. Het ongemakkelijke.
En ja… ook de momenten waarop ik dacht:
waar zijn we in hemelsnaam beland 😉
Maar boven alles: het was het waard.
Dit is het einde van mijn reisverhaal.
En misschien ook wel het begin van iets nieuws.
Liefs,
Tamara ❤️