Over de helft … En wat een reis is het

Over de helft… en wat een reis is het

We zijn inmiddels dik over de helft van onze vakantie. En ondanks alles genieten we nog steeds met volle teugen. ☀️

Onze reis begon in Oman. Oorspronkelijk was het alleen bedoeld als overstapplek, maar we besloten er drie dagen aan vast te plakken om een beetje van het land te zien. En wat was dat een fijne beslissing. Oman is ontzettend schoon, relaxed en de mensen zijn er mega vriendelijk. Het voelde meteen prettig.

Alleen… mijn lijf had andere plannen.

Voor vertrek was ik namelijk nog steeds niet van mijn pijnen af. Sterker nog: ik heb echt wat afgezien in de dagen voordat we vertrokken. Op verschillende plekken in mijn lijf had ik helse pijnen en tot op de dag van vertrek zat het vooral in mijn rechterhand. Mijn wijsvinger was zo dik als een braadworstje 🌭 en de rest van mijn hand kon nauwelijks buigen of een aanraking verdragen.

En alsof dat nog niet genoeg was, besloot tijdens de vlucht ook mijn linkerhand gezellig mee te doen.

Wat een verschrikkelijk iets.

Eerlijk is eerlijk: ik heb wat afgejankt. 😭

Arme Eric… die heeft werkelijk alles gedaan ❤️

Ik kon eigenlijk alleen maar een beetje rondlopen. Mijn vork vasthouden of iets snijden? Vergeet het maar. Ik heb ontelbare paracetamol en naproxen naar binnen gewerkt. 💊

Maar — en dat is misschien wel het wonderlijke — ondanks die pijn hebben we in Oman echt prachtige dagen gehad en bijzondere plekken gezien.

Daarna reisden we door naar India. Daar begonnen we met iets wat al heel lang op onze lijst stond: een safari in een tijgerreservaat, ongeveer zo groot als Nederland.

En daar gebeurde het.

We zagen zes tijgers.

Zes! 🐅

Het was werkelijk prachtig en zelfs ontroerend om mee te maken. Zo’n dier in het wild zien… dat doet echt iets met je.

Na die indrukwekkende dagen bezochten we kort mijn schoonouders en vlogen we door naar het heerlijke Goa om daar de rest van onze vakantie door te brengen. 🌴

Gelukkig zijn de gewrichtspijnen inmiddels zo goed als verdwenen. Mijn haren groeien weer vrolijk door en ik heb inmiddels een bijzonder nieuw kleurtje ontwikkeld: grijs. Maar niet zomaar grijs… een soort zilver met een donkere onderlaag. Nu de krullen nog 😋🙏

Mijn wenkbrauwen komen bizar dik terug — er groeien zelfs meer haren dan ik ooit had. Mijn wimpers doen het ook fantastisch: lekker vol. Nu nog even geduld tot ze weer mooi lang zijn. ☺️

Dat zijn van die kleine dingen waar ik echt blij van word.

Steeds een beetje meer herken ik mezelf weer in de spiegel.

Maar helaas zijn er ook dingen die voor anderen onzichtbaar zijn.

Voor mij zijn ze dat allesbehalve.

Naast het oedeem dat ik sinds kerst in mijn borst, flank en rug heb, is mijn borst inmiddels ongeveer voor de helft gekrompen. Daarnaast heb ik veel last van stijfheid en pijn rondom mijn ribben.

Omdraaien in bed is pijnlijk.

Mijn favoriete slaaphouding — op mijn linkerzij — kan ik voorlopig wel vergeten. ☹️

En niezen of hoesten?

Dat is echt dramatisch.

Als ik moet niezen probeer ik mezelf zo klein mogelijk te maken en zo zacht mogelijk te niezen. Maar wat ik ook probeer… het doet zó gruwelijk pijn. 😖

Na de vakantie gaat de radioloog mij bellen. Dan gaan we kijken naar medicatie die de fibrose mogelijk wat soepeler kan maken, zodat de klachten hopelijk verminderen.

Mijn nagels beginnen gelukkig ook langzaam weer de goede kant op te gaan. Maar eerlijk… straks ermee gaan werken is nog niet zo charmant. Dus ik denk dat ik toch weer even een lakje ga laten zetten bij mijn grote vriend Hero. 💅

Ook staat er direct na de vakantie een afspraak bij de bedrijfsarts gepland. Dan gaan we samen een plan maken voor de komende tijd. Ik wil heel graag weer gaan werken. Ik mis mijn collega’s en mijn werk.

Maar ik vind het ook spannend.

Mijn energie is nog steeds beperkt en elke dag is een verrassing. Je weet nooit helemaal wat je lichaam vandaag weer voor je in petto heeft.

Ondertussen heb ik allerlei hulpmiddelen. Speciale bh’s tegen het oedeem, zoals de Bratelle — handgebreide bh’s met ribbels die je huid continu zacht masseren zodat het vocht beter afgevoerd wordt.

En daarnaast heb ik een deelprothese om het verschil tussen beide borsten wat te corrigeren. Dat is toch wel erg prettig als je de deur uitgaat.

Maar goed… ondanks alles probeer ik nog steeds te lachen.

Zo zeg ik regelmatig tegen Eric:

“Je kunt kiezen wat je wilt hoor… de ene dag een kleine tiet, de andere dag een grote.” 😉

Hij heeft dus verrassend veel variatie in zijn huwelijk gekregen.

Alle gekheid op een stokje: ik hoop natuurlijk dat er nog wat verbetering komt. In mijn borst, maar ook in de rest van mijn lijf. Na de vakantie moet ik echt weer gaan beginnen met meer bewegen. Met alle medicatie en een lange periode niet werken is dit lijf inmiddels behoorlijk stram en slap geworden.

Hier in India hebben we ook nog iets heel bijzonders meegemaakt: Holi, het beroemde kleurenfeest. 🎨

Een feest vol kleur, muziek en vrolijkheid waarbij mensen elkaar met gekleurd poeder bestrooien. Maar het is meer dan alleen een vrolijk spektakel. Holi staat symbool voor het verdrijven van het kwaad en het vieren van het leven.

Dat vond ik eigenlijk wel een mooie gedachte.

Dus wie weet… misschien hebben we met al die kleuren ook een beetje van het kwaad weggejaagd.

Laten we het hopen. ✨

Voor nu gaan we eerst nog even genieten van onze laatste dagen hier in India. 🇮🇳

We hebben nog drie sessies klankschalen therapie tegoed. Hopelijk zorgen die voor nog wat extra ontspanning en helpen ze ons mentaal alles een beetje op een rijtje te krijgen.

En dat is eerlijk gezegd ook wel nodig.

De laatste weken voelde ik mezelf weer afglijden naar een plek waar ik nooit meer hoopte te komen. 🥹

Maar deze vakantie — samen met mijn lief, de bijzondere ervaringen, de rust, de massages en straks de klankschalen — gaan daar hopelijk verandering in brengen.

Stap voor stap. ❤️