Sommige tieten zijn gewoon geen teamplayers.
Dit is het eerlijke, ongemakkelijke en soms best hilarische verslag van mijn leven met een paar eigenwijze exemplaren.
Inmiddels ben ik bijna twee maanden verder sinds mijn borstsparende operatie en drie weken bestraling — die vandaag is afgerond.
En de laatste weken hebben me op pijnlijke, maar ook grappige wijze laten zien dat mijn tieten absoluut geen teamplayers zijn.
De ene dag doet de huid op mijn borst precies waar ze zin in heeft, alsof ze een eigen wil heeft.
De andere dag protesteert mijn lichaam op plekken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.
Het lijkt soms alsof ze allebei hun eigen plan trekken… en dat plan heeft zelden iets met elkaar te maken.
Maar goed, morgen ga ik op vakantie naar Egypte.
Volledig voorbereid, uiteraard.
Zonnebrandcrème? Check.
Speciale kleding? Check.
Parasol? Overweeg ik serieus.
Alles om ervoor te zorgen dat mijn teamplayers het daar misschien wél een keer met elkaar eens worden.
En ondanks dat ze dat waarschijnlijk niet gaan doen, ga ik gewoon.
Samen met mijn man en kinderen. Zon, water, even niks moeten.
Want ja — het leven is te kort om stil te blijven staan bij wat niet meewerkt.
Te kort om niet te genieten.
En te kort om niet gewoon te lachen om het feit dat je tieten soms hun eigen ding doen.
Liefs Tamara🤎