New Chapter

Ik zit op de bank, met een stukje feest stol in mijn hand — want hallo, nieuw jaar of niet, sommige tradities moet je niet willen traumatiseren😋

— en een bakje thee dat inmiddels lauw is geworden omdat ik telkens vergeet te drinken omdat ik zo met dit blog bezig ben.
Om me heen kerstspullen. Niet meer trots uitgestald, maar ook nog niet helemaal opgeborgen. Een soort rommelige tussenfase. Net als ik.

De warme weken van december loopt ten einde. Ik begin voorzichtig afscheid te nemen van lichtjes, kaarsen op plekken waar ze normaal nooit staan en dat zachte, veilige gevoel dat kerst altijd met zich meebrengt. En tegelijkertijd voelt het alsof ik van veel meer afscheid neem. Van een periode. Van een leven misschien wel. Want 2026 voelt voor mij niet als “gewoon een nieuw jaar”. Het voelt als een nieuw begin. Een nieuw leven 🙏

De afgelopen weken heb ik weinig geschreven. Niet omdat ik geen woorden had — die heb ik altijd — maar omdat het leven zich even in een iets te hoog tempo afspeelde. Druk, gezellig, intens. En ja, mensen hadden me gewaarschuwd: “Doe je niet te veel?”

Ik moet ze eerlijk toegeven: ze hadden wel een klein beetje gelijk 🙃

Maar laat dit helder zijn: ik heb nergens spijt van.

De feestdagen waren intens, warm en zó vol liefde. Ons foute kerstfeest was werkelijk geweldig. Een dag waarin ik heb genoten van alles en iedereen. En vooral van de woorden. De mooie, eerlijke en liefdevolle woorden van diverse lieverds om ons heen. Woorden die je opslaat voor later. Voor momenten waarop het even wankelt. Het was zo’n dag waarvan je denkt: deze nemen ze me niet meer af ❤️

Daarna vertrokken we naar Lissabon. Een paar dagen weg. Niet extreem actief, niet hysterisch veel gelopen, geen grootse plannen. En toch kwam ik moe terug. Vermoeid op een manier die je niet helemaal kunt verklaren. Alsof mijn lijf zei: leuk hoor, dit alles, maar ik zal je even op je plaats zetten.

En ergens daar, tussen koffietjes, uitzichten en rust, begon het. Het uitkijken naar 2 januari. Naar mijn laatste chemo. Wat eerst voelde als een feestmoment — vlaggetje erbij, confetti, klaar ermee — riep ineens een enorme emotie op. Angst. Verdriet. Opluchting. Alles tegelijk. Een gevoel dat ik moeilijk kan uitleggen, maar dat zich vastzette in mijn lijf😢

Mijn rollercoaster van ziekenhuisbezoeken, het geprik met naalden en gesprekken, onderzoeken, ect ect. Het Rijnstate Arnhem was bijna mijn tweede huis geworden. De vaste routes, de bekende gezichten, mensen die steeds vragen hoe het met je gaat. Je staat onder controle, de behandelingen…. Je bént voor je gevoel veilig.

En ineens… zou dat stoppen. Nou ja. Niet helemaal natuurlijk. Ik heb nog controles. Nog afspraken. Maar je snapt wat ik bedoel. Het voelt anders. Opeens moet je het alleen gaan doen.

De gedachte dat je al die tijd medicatie krijgt — dat je “bezig bent” — en dat dat ineens stopt, brengt een soort angst met zich mee. Iets wat lastig uit te leggen is.

Volgens Angelique — de lieve mevrouw van Care For Cancer die af en toe bij me langskomt — is dit volkomen normaal. Bijna iedereen heeft het in deze fase zwaarder. Je hebt zo lang gevochten, sterk moeten zijn, en ineens… moet je het zelf weer doen.

Niet dat ik nu wil klinken alsof ik diep de put zit. Dat is niet zo. Ik ben hier eigenlijk redelijk goed doorheen gekomen. En ja, daar heb ik geluk mee gehad. Ik ben sterk gebleven. Positief. Misschien zelfs sterker eruit gekomen💪

Maar dat neemt niet weg dat het ook een enorm verdrietige periode is geweest.

Het is niet zo dat ik me maar sterk hou en mijn situatie bagatelliseer. Ik ben sterk, maak vaak grappen en ben over het algemeen vrolijk. Onder die laag zit natuurlijk wel een dikke deken van verdriet. En herinneringen. Aan alles hoe het met mijn moeder ging. En de angst over hoe het met mij verder zal gaan. Of dit alles genoeg is geweest. Of het wegblijft.

100% garantie krijg je nooit. Dat weet ik nu ook. Dit jaar heeft me geleerd dat je eigenlijk niet meer vooruit kunt kijken zoals vroeger. Je leeft per dag. En je bent dankbaar dat je er bent. Voor alles wat leuk is. Voor alles wat je meemaakt.

Na elk fijn moment denk ik nu ook: wat fijn dat ik dit heb meegemaakt. Want dat onbezorgde gevoel… dat ben je kwijt.

Je kijkt anders naar de mensen om je heen. Met angst soms. Je gunt niemand ziekte. Niemand dit pad.

Mijn laatste chemo. Ik dacht echt: ik hang de vlag uit.

Maar ik heb gehuild. Heel hard 😭 Misschien van opluchting. Maar ook van angst. Van herinneringen aan het afgelopen jaar. Aan hoe kwetsbaar ik was. En aan hoe waardevol sommige mensen zijn geworden.

Ik durf nu veel meer uit te spreken wat deze mensen voor mij betekenen. Ik ben van veel meer mensen meer gaan houden, lijkt het wel. Kleine woorden, kleine gebaren — ze hebben me hier doorheen gesleept❤️

En dan mijn lieve Eertje🧡

Zoals ze zeggen: je trouwt in voor- en tegenspoed. In the good and the bad times. Bad times, die hebben wij samen al vaker meegemaakt. Maar dit… dit was de ultieme proef. En ik durf het hardop te zeggen: samen zijn we hier nog sterker uitgekomen. Wat houd ik toch verschrikkelijk veel van jou ❤️

Dit nieuwe jaar ga ik anders in. Niet met grootse voornemens die ik eind januari alweer vergeet, maar met kleine beloftes aan mezelf. Ik wil gezonder leven 🍊🍓🥦🥕Meer bewegen 🏋️‍♀️👟Meer uitspreken wat ik voel. Beter voor mezelf zorgen. Minder doordraven — ja, die vooral — en rust nemen wanneer dat nodig is. Meer tijd voor mezelf. En vooral: leuke dingen doen met de mensen van wie ik hou.

Toekomstplannen ga ik zeker gewoon maken. Maar ik zal elke dag dankbaar zijn voor alles wat ik meemaak. Omdat ik weet hoe kwetsbaar het leven is. Niet vanuit angst, maar vanuit bewustzijn.

Dankbaar ben ik ook voor de vrienden in het buitenland. Mensen die diep gelovig zijn. Die voor mij hebben gebeden. Die me, zelfs op afstand, hebben gedragen. Dat doet iets met je 🙏

En ja — gelukkig hoef ik voorlopig geen naalden meer. Hooguit ooit nog om te checken of ik nog steeds in de overgang ben. Maar als het aan mij ligt: tot nooit meer. Klaar. Afgesloten. Punt.

Ik hoop zo dat iedereen die dit meemaakt er goed uitkomt. Ik zou willen dat niemand hier zo onder hoeft te lijden. Dat er een medicijn komt dat iedereen helpt. Maar de realiteit is anders. Voor nu mag ik geluk hebben. En dat besef ik. Ik mag verder herstellen. Opknappen. Mijn leven weer leiden🍀

Ik zal blijven schrijven. Over eerdere hobbels uit mijn verleden, over liefde, over mijn geweldige, lieve, soms licht hysterische viervoeters. Over mijn werk. Over vakanties met mijn lieverd. Over mijn jongens. Over alles wat het leven maakt tot wat het is.

Dit nieuwe jaar kijk ik terug op veel verdriet. Op spannende en enge momenten. Maar ook op kracht. Op groei. Op humor — want ja, sarcasme is gewoon mijn overlevingsstrategie, en een groot deel gewoon ikke — en op liefde. Heel veel liefde 💕

Ik zit hier. Op de bank. Met mijn koude thee. De kerstspullen half ingepakt.

En ergens tussen afscheid nemen en opnieuw beginnen, voel ik voorzichtig ruimte om te zeggen:

Dit is niet het einde.

Dit is het begin.

En ik ben er nog 🙏❤️