Na mijn laatste post — die zware, mooie, emotionele ode aan mijn moeder — werd het even stil hier. Niet omdat er niets te vertellen was. Integendeel.
Het leven ging namelijk gewoon door. En blijkbaar ook op standje kerst-chaos-met-chemo.
Want ja, ik heb weer chemo gehad. Nog steeds. Nog twee keer, joepieeeeeee
Maar rond de feestdagen lijkt dat slechts één van de vele agenda-items te zijn. Er waren voorbereidingen voor het foute kerstfeest (wat inmiddels voelt als een halve productie), een gezellige kerstborrel op het werk, Pink Ribbon-engeltjes maken (met inmiddels twee hele mooie donaties ❤️), de rompslomp in en om huis, wandelingen met de honden, contacten bijhouden, cadeautjes inpakken — vier kratten hoog gestapeld in de woonkamer — en oh ja… even tussendoor nog een paar dagen Lissabon plannen.
Gewoon. Mega. Druk.
En eigenlijk… gaat het supergoed.
Mijn conditie is wel een beetje een verrassingspakket. Het ene moment ren ik drie keer achter elkaar de trap op alsof ik een personal trainer heb ingehuurd. Het andere moment sta ik boven en denk ik:
Zo. Dit zou mijn laatste minuut geweest kunnen zijn 😅.
Slapen blijft een dingetje. Ik ga naar de acupunctuur, waar ze nu drukballetjes in mijn oren heeft achtergelaten. Soms denk ik dat het helpt. Soms denk ik dat ik gewoon decoratie draag. Inslapen is lastig, wakker worden lukt uitstekend, plassen, opvliegers — en daarna dat eeuwige: weer in slaap moeten vallen 😤.
Gek genoeg slaap ik beter op werkdagen. Vier à vijf uur werken en ik ben gewoon… op. En dat is eigenlijk best fijn.
Het vooruitzicht dat de chemo bijna klaar is en ik straks weer mag opbouwen, stemt me blij. En ook een beetje zenuwachtig. Want ja — op normaal tempo werken voelt nu nog als een berg beklimmen op slippers. Maar goed. We bouwen rustig op. Stap voor stap. Geen haast. (Zegt zij nu.)
En dan mijn hoofd.
Mijn kleine, pluizige eendenhoofd. Babyhoofd. Kuikenhoofd. Kies zelf maar. Het transformeert langzaam tot een soort lichtbal, zachte witte babyhaartjes. Ik kan niet wachten tot daar ooit weer iets op lijkt wat je een kapsel kunt noemen. Ik ben geen fan van korte kapsels — sorry, maar ik vind het gewoon niet vrouwelijk.
Maar eerlijk? Op dit moment teken ik voor kort en pittig. Ik ben vooral benieuwd naar de structuur. Dikker haar. Misschien krullen? Dat zou ik wel verdiend hebben, vind ik. Mooi haar. Punt.
De chemo zelf? Die ging vorige week (ronde 9) opvallend goed. Geen klachten. Ik ontdekte zelfs een dag later dat ik mijn anti-misselijkheidsmedicatie was vergeten. Blijkbaar had ik die niet eens nodig.
Ze zeggen dat chemo kan opstapelen. Bij mij lijkt het eerder af te bouwen. Of misschien word ik er gewoon steeds beter in. Wie zal het zeggen.
Afgelopen vrijdag (ronde 10) ging ook prima. Geen klachten gehad en vandaag stond ik zelfs alweer op mijn trampoline te jumpen.
Ik spring geregeld op mijn mini-trampoline, dat is erg goed voor je conditie en eigenlijk ook voor alle spieren in je lijf. Ik doe alles wat ik normaal ook deed. Het huishouden, koken, winkelen, grote stukken lopen, honden uitlaten. Ik ben altijd bezig. Dat zit er gewoon in 😉
Het prikken blijft vervelend — het doet echt pijn inmiddels — maar goed. Ik ben er al even klaar mee, dus dat verandert weinig. Naald erin, chemo erdoorheen jassen, anderhalf uur later weer naar huis, even moe, en door. Niet piepen, we zijn er bijna!
Deze week is het alweer kerst. Wat is het jaar, ondanks alles waar ik zo tegenop keek, snel gegaan. Ik vergeet nooit de dag dat ik na mijn diagnose hoorde hoe lang ik dit traject in ging 😱. Nog even de laatste voorbereidingen voor ons grote foute kerstfeest op tweede kerstdag 🎄🎅. Ik heb er zó veel zin in. Wij hebben er samen zó veel zin in 💕 20 man, lieve familie en vrienden, foute kerstkleding, foute kerstspellen, lekker eten en drinken.
En dan, op de 27e, vroeg in de morgen weg. Naar Lissabon. Samen. Oudejaarsavond vieren met prachtig vuurwerk in een stad waar ik vorig jaar verliefd op werd. De jongens doen hun eigen ding — Ziggy met vrienden, Joah met zijn vriendin — en wij doen dat van ons. Dat voelt goed. Dat hebben we verdiend.
En als we terugkomen?
Sluiten wij op 2 januari het afgelopen jaar (2025) af.
Dan hangen we de slingers op. Want die ochtend heb ik mijn laatste chemo.
En dan hoop ik dat we met z’n allen gezond en gelukkig verder mogen leven.
Voor nu wens ik jullie alle hele fijne feestdagen.
Een geweldige jaarwisseling.
Een nieuw jaar vol liefde, gezondheid en vreugde.
Tot in het nieuwe jaar allemaal, bedankt voor al jullie liefde 🫶 en steun 😘
Liefs,
Tamara ❤️
Reactie plaatsen
Reacties